Fjölfötluð stúlka fær hvorki dagvistun né skólavist í Reykjavík

Foreldrar sextán ára fjölfatlaðrar stúlku, sem nýlega flutti til Reykjavíkur úr öðru sveitarfélagi, segja velferðarkerfið í borginni hafa brugðist dóttur sinni en hún fær þar hvorki dagvistun né skólavist. Þau telja brotið á mannréttindum hennar og ætla í mál við borgina.

Sóley Eysteinsdóttir flutti ásamt foreldrum sínum og fjórum yngri systkinum til Reykjavíkur úr Reykjanesbæ í byrjun september. Systkini Sóleyjar eru öll á grunnskólaaldri og gengu þau beint inn í skóla og frístundakerfið í borginni. Aðra sögu er þó að segja um Sóley. Í Reykjanesbæ fékk hún alla þá þjónustu sem hún þurfti en í Reykjavík fær hún enga þjónustu af hálfu borgarinnar. 

„Við erum búin að reyna og reyna. Erum búin að vera að senda umsóknir og fara á fundi en það vísa allir á hvorn annan og ekkert gerist í málinu,“ segir Karen Þorsteinsdóttir móðir Sóleyjar.

Foreldrar Sóleyjar hafa fengið þau svör að í Reykjavík sé ekki dagvistunarúrræði í boði fyrir sextán til tuttugu ára einstaklinga. Gert er ráð fyrir að því að þeir séu í skóla. Þau sóttu um skólavist fyrir hana í öllum framhaldsskólum í Reykjavík en var svarað á þá leið að ekki væri pláss fyrir Sóleyju þar sem skólaárið væri þegar hafið.

„Maður gerði ekki ráð fyrir því að það væri enginn dagvistunarþjónusta fyrir börn í Reykjavík. Hún er barn. Sóley er að flytja á milli sveitarfélaga og kemst ekki inn í skóla hér. Ekki flytja með fatlað barn, sextán til tuttugu ára á milli sveitarfélaga virðast vera skilaboðin,“ segir Eysteinn Jónsson faðir Sóleyjar.

Hún getur þó haldið áfram í fjölbrautarskóla Suðurnesja, en var synjað um akstursþjónustu af ferðaþjónustu fatlaðra, þar sem skólinn er í öðru sveitarfélagi. Því má segja að Sóley sé föst í gati í kerfinu. Á meðan tekur fjölskyldan einn dag í einu og skiptist á að vera heima hjá henni.

„Auðvitað getur maður skilið það að þessir hluti taki tíma. En þegar engin úrræði eru í boði veit maður ekki alveg hvað hægt er að gera. Koma í sjónvarp og opinbera sig til að fá einhverja þjónustu?,“ spyr Karen.

Eysteinn segir það lögbundið hlutverk sveitarfélaga að sjá dóttur hans fyrir dagvistun. Hann telur að Reykjavíkurborg brjóti lög um málefni fatlaðra og manréttindi Sóleyjar með því að bjóða henni ekki upp á þá þjónustu sem hún þarf. Fjölskyldan hyggst leita réttar Sóleyjar í málinu.

„Við munum gera það. Það er ömurlegt að þurfa að reka svona mál sem einstaklingur, með þetta stóra fjölskyldu, fimm börn, og sinna sinni vinnu, að maður þurfi að fara í mál fyrir dómstólum við sveitarfélagið sem maður býr í. Það er stórfurðulegt að menn ætli bara að fara með þetta þangað, sem virðist vera miðað við þær móttökur og þau svör sem við höfum verið að fá,“ segir Eysteinn.