Ríkið vill fá stóran hluta Vest­manna­eyja

Þetta er meðal þess sem fram kemur í opnu bréfi bæjarstjórnar Vestmannaeyjabæjar til Þórdísar Kolbrúnar Reykfjörð Gylfadóttur, fjármálaráðherra, sem birt var á Vísi í kvöld. Þar vísar bæjarstjórnin til kröfu Óbyggðanefndar sem dagsett er 2. febrúar.

Í kröfunni, sem birt er á vef Óbyggðarnefndar, er farið yfir sögu landnáms á Vestmannaeyjum. Er fullyrt í kröfunni að ýmsar eyjar við Vestmannaeyjar, auk hluta Heimaeyjar sjálfrar, líkt og hlíðar Herjólfsdals, teljist utan eignarlanda og séu því þjóðlenda.

Nefndin hingað til látið Eyjamenn afskiptalausa

Í bréfi sínu á Vísi segir bæjarstjórnin að umrædd krafa hafi enn ekki verið send bæjarstjórnin. Heldur hafi góðviljaður lögmaður bent bæjarstjórn á kröfuna á heimasíðu Óbyggðastofnunar.

„Þessa nefnd hafa Eyjamenn hingað til látið afskiptalausa, og hún okkur, enda fremur langsótt að telja 13 ferkílómetra eyju með 4,600 íbúum til óbyggða; jafnvel þótt úteyjarnar séu taldar með enda eru þær flestar byggðar reisulegum veiðihúsum.“

Dalbotninn megi Eyjamenn eiga áfram

Í bréfi sínu til Þórdísar fer bæjarstjórnin yfir það land sem ríkið telur sig eiga rétt á. Þar séu undir allar úteyjar og sker auk fjalla á Heimaey og allar hlíðar Herjólfsdals.

„Dalbotninn sjálfan mega Eyjamenn þó náðarsamlegast eiga áfram. Einnig vill ríkið eigna sér sem þjóðlendu allt Eldfell og allt nýja hraunið sem myndaðist í gosinu 1973. Virðist þá gilda einu að þar sé búið að leggja vegi, skipuleggja og úthluta lóðum til atvinnurekstrar og miklar framkvæmdir þegar hafnar, m.a. við landeldi á laxi.“

Bæjarstjórnin bendir á að krafan sé þeim mun undarlegri í ljósi þess að ríkið hafi afsalað öllu þessu landi til bæjarins á grundvelli sérstakrar lagasetningar fyrir 63 árum síðan.

„Við ætlum hins vegar ekki í þessu bréfi að efna til lagaþrætu um málið. Það gerist stundum að þrengsta túlkun á tilteknum lagagreinum fer út fyrir landamæri almennrar og heilbrigðrar skynsemi. Frægt dæmi er þegar til stóð fyrir nokkrum áratugum að skattleggja þá aura sem blaðburðarbörn unnu sér inn. Þáverandi forsætisráðherra beitti heilbrigðri skynsemi og sagði sem frægt varð: „Svona gera menn ekki“ – og málið var dautt.“

Aldrei kallað á inngrip ríkisins

Bæjarstjórn segist nú fara fram á við ráðherra að beitt sé sambærilegri skynsemi í þessu máli. Krefst bæjarstjórnin þess að umrædd krafa sem gerð sé í nafni ráðherra, verði dregin til baka.

Segir bæjarstjórnin að aldrei hafi komið upp sá ágreiningur, álitamál eða vafamál um eignarhald á landi í Vestmannaeyjum að það kalli á inngrip ríkisins af þessu tagi. Um þessi mál ríki fullkomin og vandræðalaus sátt og samlyndi allra aðila.

„Og furðulegt að ríkisvaldið sé nú með ærnum tilkostnaði að efna til ófriðar þar sem enginn ágreiningur er fyrir. Fjármunum og kröftum ríkisins er væntanlega betur varið þessa dagana í annað en tilraunir til að sölsa undir sig land í Vestmannaeyjum. Hver er eiginlega tilgangurinn með þessu?“