Lifði af 300 metra fall - "Ég hélt að ég væri að fara deyja"

„Þegar ég lenti og á jörðinni og áttaði mig á því að ég væri á lífi var ég í losti,“ segir fallhlífastökkvarinn Matthew Gough sem lifði af rúmlega 300 metra fall á Ítalíu um helgina.  

Gough hefur síðustu vikur og mánuði ferðast um heiminn ásamt félögum sínum þar sem þeir hafa stundað jaðaríþróttir, þar á meðal fallhlífastökk og „base jump“. Í tæplega tvö hundruð stökkum um ævina hefur hann aldrei átt í vandræðum með fallhlífina þar til við Garda stöðuvatnið í norðurhluta Ítalíu á dögunum.

Stuttu eftir að hann hafði stokkið fram af klettabrún áttaði hann sig á því að fallhlífin hafði flækst. Hann féll því til jarðar meðfram klettinum á 65 kílómetra hraða.

„Þegar ég undirbjó stökkið þá leið mér mjög vel. Þegar ég var búinn að stökkva gekk allt eins og í sögu og ég ætlaði að opna fallhlífina en hún flæktist. Ég náði ekki að laga hana, ég gerði mitt besta til að forðast klettinn en ég hafði hvorki tíma né pláss til þess. Þegar ég lenti á klettinum í fyrsta skiptið fór ég að snúast sem gerði mér mjög erfitt fyrir, fallhlífin flæktist enn meira og ég rakst í sífellu á klettinn,“ segir Gough.

„Ég reyndi að hugsa hvað ég gæti gert, en það eina sem kom upp í hugann var að ég yrði að halda mér á lífi. Ég vissi að síðasti áreksturinn kæmi fljótlega og ég vissi að þegar ég myndi lenda á jörðinni væri ég afar slæmum málum. Ég reyndi að koma mér sem lengst frá klettinum, því ég vissi ekki hvort ég myndi lenda á jörðinni eða í vatninu.“

„Ég hélt að ég væri tvífótbrotinn eftir nokkra árekstra við klettinn svo ég vildi helst ekki lenda í vatninu, auk þess sem ég er ósyntur,“ segir hann. Eina sem hann hafi gert var að öskra á hjálp. „Mér leið eins og ég væri skylmingarþræll og væri að berjast við tíu vopnaða menn, og það eina sem ég hefði væri skeið til að berjast með.“

„Þegar ég nálgaðist jörðina var ég alveg viss um að ég væri að fara deyja,“ segir Gough. Hann lenti svo á jörðinni og lifði fallið af. „Ég hef séð svona hluti á myndböndum og trúði ekki að þetta væri að gerast fyrir mig. Ég var í losti.“

„Ég tel mig vera ótrúlega heppinn að vera á lífi en ég ætla að halda áfram að stökkva. Foreldrar mínir vilja að ég hætti að stökkva eftir þetta, en ég átta mig á hættunni og vil ekki fá neina samúð, hvorki frá þeim né öðrum,“ segir þessi kokhrausti ofuhugi að lokum.