Lögreglan vill fara nýjar leiðir til að koma upp um hraðakstur

Til skoðunar er að taka upp svo kallaðar meðalhraðamyndavélar við sjálfvirkt umferðareftirlit á vegum landsins. Eins og málum er háttað núna eru átján stafrænar hraðamyndavélar starfræktar á landinu en þær eru allar staðbundnar.

Meðalhraðavélarnar virka á þann veg að myndavélarnar eru í raun tvær á ákveðnum vegarkafla og báðar smella mynd af bílnum. Myndavélarnar eru búnar sjálfvirkum búnaði sem les á númeraplötuna og ber þannig kennsl á bílinn. Tölvubúnaðurinn sér síðan hvenær myndirnar voru teknar og þar með hve langur tími leið á milli þeirra. Myndir sem sýna ökumenn fara hraðar en leyfilegt er á milli myndavélanna eru vistaðar og ökumenn bílanna geta átt von á sekt en aðrar myndir eyðast samstundis.

„Það hefur sýnt sig að áhrif staðbundinna myndavéla á hraða ökumanna vara í um það bil tvo kílómetra en meðalhraðavélarnar hafa áhrif í lengri tíma,“ segir Ólafur Guðmundsson yfirlögregluþjónn hjá lögreglunni á Vesturlandi. „Það gæti verið átta, tíu eða tuttugu kílómetrar allt eftir því hve langt yrði á milli myndavélanna.“

Sambærileg kerfi hafa meðal annars verið notuð í Noregi, Skotlandi, Benelúx löndunum, Ítalíu, Austurríki og víðar. Markmiðið með vélunum er að reyna að lækka hraða ökutækja á hættulegum vegaköflum til að minnka líkurnar á alvarlegum slysum. Til að mynda hafi það komið fyrir í Noregi að meðalhraðavélar hafi verið nýttar á hættulegum vegaköflum sem erfitt eða dýrt er að laga.

Markmiðið er alltaf að fækka slysum og að auka öryggi

„Ef við tökum Noreg sem dæmi þá eru þar mjög ströng skilyrði um hvar má koma svona kerfum fyrir. Þar í landi fengu yfirvöld óháðan aðila til að meta hvort myndavélarnar skiluðu einhverju og niðurstaðan var að þetta skilaði sér í allt að helmingi færri slysum,“ segir Ólafur.

Aðspurður um hvar hann sæi slíkar vélar fyrir sér hér á landi segir Ólafur að hvers kyns göng væru kjörin fyrir meðalhraðakerfið. Einnig ætti að vera auðvelt að skoða tölfræði yfir slys, sjá hvar þau eru algengust og koma vélunum fyrir á þeim stöðum.

„Það skiptir ekki máli hvort það yrði ein sekt eða þúsund sem koma úr myndavélunum. Markmiðið er alltaf að auka öryggi vegfarenda og fækka slysum en ekki að fá fleiri peninga í ríkissjóð. Færri slys þýða minni kostnaður fyrir samfélagið að ógleymdum þeim sársauka sem aðstandendur og þolendur sleppa við,“ segir Ólafur.

Ekki er enn víst hvenær eða hvort meðalhraðavélar verða kynntar til leiks á Íslandi enda þyrfti að öllum líkindum að sníða lög og reglugerðir að þeim auk þess að veita þarf fé til verksins. Ljóst er hins vegar að áhuginn er fyrir hendi hjá lögreglunni enda vélarnar gefið góða raun erlendis.

„Í mínum huga er þetta borðleggjandi dæmi,“ segir Ólafur að lokum.