Segir fréttaskrif í beinni úr dómsal hafa spillt málinu

Verjandi Baldurs Guðlaugssonar, fyrrverandi ráðuneytisstjóra í fjármálaráðuneytinu, telur að fréttaflutningur af málinu úr dómsal hafi spillt fyrir því. Hann gagnrýnir héraðsdómara harðlega í greinargerð sem lögð hefur verið fyrir Hæstarétt.

Baldur var í apríl fundinn sekur um innherjasvik og dæmdur í tveggja ára fangelsi. Niðurstaða dómsins var sú að hann hefði öðlast innherjaupplýsingar um yfirvofandi fall Landsbankans í samráðshópi þriggja ráðuneyta, Seðlabankans og Fjármálaeftirlitsins, og hagnýtt sér þær þegar hann seldi bréf sín í bankanum fyrir 192 milljónir skömmu fyrir bankahrun.

Karl Axelsson, verjandi Baldurs, krefst þess í greinargerðinni til Hæstaréttar að málinu verði vísað frá dómi, líkt og hann gerði á fyrri stigum málsins. Til vara vill hann að dómurinn verði ómerktur og réttað verði að nýju í málinu, eða að Baldur verði sýknaður.

Krafan um frávísun byggir á sömu rökum og áður; að rannsókninni hafi verið áfátt og að málið í raun verið rannsakað í tvígang, sem sé ólögmætt.

Krafa Karls um ómerkingu og sýknu byggir hins vegar á því að dómur Guðjóns St. Marteinssonar sé hæpinn – og í raun arfavitlaus – á nær alla lund. Fyrir það fyrsta telur verjandinn að dómari hefði átt að nýta heimild til að hafa dóminn fjölskipaðan, enda hafi honum frá upphafi mátt „vera ljóst að um væri að ræða úrlausnarefni á flóknu sérsviði sem hann hafði enga sérstaka þekkingu á“.

Þá segir í greinargerðinni að sönnunarmati dómsins sé verulega áfátt, einblínt hafi verið á vitnisburði sem komu Baldri illa en aðrir, sem renndu stoðum undir framburð Baldurs, sniðgengnir.

Karl segir dómara gerast sekan um grundvallarmisskilning á þekktustu leikreglum fjármálamarkaðarins og hlutafélagaformsins með því að tiltaka að „ekki hafi staðið til að bjarga hluthöfum banka færi banki í þrot“.

„Það er með ólíkindum að það vefjist fyrir héraðsdómi að hluthafar í félagi eru fyrstir til að tapa fari félag í þrot,“ segir í greinargerðinni. Þar segir enn fremur að ónákvæmni gæti í forsendum dómsins, ýmsar ályktanir séu með ólíkindum, í dómnum séu þversagnir, þar fari fram takmarkað mat á upplýsingum og verulega skorti á rökstuðning, sem sé afar óskýr.

Sumpart eru niðurstöður dómsins sagðar fráleitar, jafnvel svo mjög að þær verðskuldi ekki umfjöllun.

Ómerkingarkrafan er einnig byggð á því sem áður greinir; að fjölmiðlar hafi flutt fréttir af framburði vitna jafnóðum úr dómsal, og fyrir liggi að vitni hafi lesið framburði þeirra sem á undan fóru. Það sé andstætt lögum um meðferð sakamála, þar sem segi að vitni skuli að jafnaði ekki hlýða hvort á annars framburð.stigur@frettabladid.is