Ekki fyrir lofthrædda

Mikið álag hefur verið á litlum hópi símsmiða hjá Mílu undanfarin ár vegna uppbyggingar á þriðju kynslóðar farsímakerfi. Einn símsmiðanna segir starfið geta verið erfitt en að honum líði jafn vel í hæsta mastrinu, sem er 412 metra hátt, og á jörðu niðri.

Davíð Arngrímsson, símsmiður hjá Mílu, segir að mastramennirnir séu fimm til sex á hverjum tíma og flestir hafi verið lengi í starfinu. Hópurinn ferðast á milli staða, setur upp möstur og staura, sinnir viðhaldi og gerir við þegar eitthvað bilar.

„Þetta getur verið erfitt starf, og er alls ekki rétta starfið fyrir lofthrædda,“ segir Davíð. Hann kann vel við sig í starfinu, og hefur gaman af ferðalögunum og félagsskapnum sem þeim fylgir.

„Þetta er eins og með önnur störf, sumum finnst þetta spennandi og áhugavert. Svo koma aðrir sem staldra stutt við,“ segir Davíð. Hann segir starfið oft líkamlega krefjandi, en í raun sé það ekki hættulegt þótt hann og aðrir þurfi gjarnan að klífa möstur við misjafnar aðstæður.

„Við förum á fjöll í öllum veðrum, það bilar ekkert í góðu veðri,“ segir Davíð. Hann segir að á þeim átján árum sem hann hafi sinnt þessu starfi hafi ekkert alvarlegt óhapp átt sér stað.

Spurður hvort hann hafi einhvern tímann orðið virkilega hræddur uppi í mastri segir Davíð að varla sé hægt að segja það. „Mér hefur vissulega brugðið. Það slitnaði stag á mastri þegar við félagi minn vorum í 70 eða 80 metra hæð. Við flýttum okkur niður, en við sáum ekki í gegnum mastrið, það gekk í svo miklum bylgjum.“

brjann@frettabladid.is