Efni nafnlausa bréfsins

Í bréfinu fjallar hinn nafnlausi bréfritari um niðurstöður Hæstaréttar í Baugsmálinu hingað til og segir það vekja athygli lögfræðinga hversu úrlausnir Hæstaréttar Íslands hafi verið sakborningum í Baugsmálinu hagstæðar. Hann lýsir þeim dómum og frávísunum sem þegar hafa gengið í Baugsmálinu með orðunum "með eindæmum", "furðuleg vinnubrögð", "meira en lítið skrítið" og "kostulegt" og getur sér til um hugsanlegar ástæður fyrir þeim niðurstöðum.

Mikið er um dylgjur í bréfinu um nanfngreinda dómara í Hæstarétti og Héraðsdómi Reykjavíkur.

Hann segir lögfræðinga sem leggja fyrir sig verjendastörf furðu lostna. "Lífsreyndir menn hlæja að þessu og telja réttarfarið í Baugsmálum sé einnota," segir hann. Hann segir tilgátur fljúga um varðandi hugsanlegar ástæður fyrir "furðulegum afgreiðslum Hæstaréttar" en veltir fyrir sér þremur möguleikum í því sambandi:

Í fyrsta lagi hafi sakborningar óspart notað öfluga fjölmiðla sína til að skapa ímynd og þrýsting á dómstóla sem hafi svo "svínvirkað". Ein alvarlegasta aðdróttun bréfritara er að Arngrímur Ísberg, dómsstjóri í yfirstandandi réttarhöldum í Hérðasdómi Reykjavíkur, eigi þannig að hafa sagt við samdómara sinn, að hann visi vel að að málið væri allt runnið undan rifjum Davíðs Oddssonar.

Önnur hugsanleg skýring á gangi mála sé persónuleg velvild viðkomandi Hæstaréttardómara gagnvart lögmönnum sakborninga og óvild þeirra gagnvart t.d. Jóni H.B, Snorrasyni og jafnvel Sigurði Tómasi Magnússyni.

Þriðja mögulega skýringin sé hefndarhugur meirihluta dómara Hæstaréttar gagnvart Davíð Oddsyni vegna skipunar Ólafs Barkar Þorvaldssonar og Jóns Steinars Gunnlaugssonar í réttinn 2004.

Meginniðurstaða hins nafnlausa bréfritara er síðan sú að íslenskir dómstólar hafi gersamlega brugðist í þessum málum og að þeir reynist ófærir um að fjalla af hlutleysi um mál, þar sem ríkir menn eigi í hlut sem að auki ráða yfir fjölmiðlum, sem þeir noti skrúflulaust til að skapa almenningsálit sér í hag. Bréfinu lýkur með hugleiðingum um að lögfræðingar sjái þetta allt saman en tali ekki um það opinberlega því þeir séu hræddir við að verða úthrópaðir í fjölmiðlum eða við það að fá slæmar mótttökur dómara Hæstaréttar þegar þeir flytji mál sín fyrir réttinum. Til að undirstrika þetta sjónarmið um óttann segist bréfritari ekki þora að láta nafns síns getið. Til þess sé hann of huglaus.