Næst á dagskrá: Líf eða dauði

Það hefur verið forvitnilegt að lesa blöðin í dag, annarsvegar afsagnir og afsakanir liða og leikmanna sem eru farin heim frá HM, hinsvegar vonir og væntingar þeirra sem ennþá eru með. Á morgun, Þýskaland - Ítalía, svakalegur leikur hvernig sem á það er litið. Það væri vont fyrir keppnina ef Þjóðverjar færu út núna, eiginlega skelfilegt, úrslitaleikurinn gæti þá gott eins farið fram á Valbjarnarvellinum, fyrst heimamenn eru komnir svona langt, þá þurfa þeir að spila til úrslita. Paolo Rossi, sá gamli skálkur frá 1982 keppninni, og núverandi þulur á ítalskri sjónvarpstöð, er sannfærður um að Þjóðverjar fari alla leið, kannski er hann bara að mála væntingar, til þess eins að ítalska liðið geti komið á óvart, gott lið, svo sannarlega, og á algerlega helmings möguleika á að spila í Berlín á sunnudaginn kemur.

Samt sem áður, Þýskaland - Frakkland, þvílíkur úrslitaleikur væri það, alger klassík fyrirfram, svona einsog Holland - Vestur Þýskaland 1974, nema hvað Frakkarnir eru að rísa uppúr öskustónni eftir vonlausa byrjun, heimsbyggðin gæti vel unnt Zidane þess að klára ferilinn með gullpeningi, sé líka Ballack fyrir mér lyfta dollunni frægu, sannarlega leiðtogi einsog Beckenbauer, best væri að Klinsmann fengi að handleika styttuna góðu aftur. Þar fer sannur foringi, gæti hæglega boðið sig fram til Kanslara í Los Angeles sýslu í Bandaríkjunum, ef hann vantaði einhvern tíma vinnu eftir þessa HM keppni. Það er allt hægt þar, fyrst Arnold varð ríkisstjóri. Það er búið að nefna bakkelsi í höfuðið á Klinsmann í sjálfri Berlín, ekki Berlínarbollur þó, enda maðurinn í toppformi, kannski sykurskert vínarbrauð eða einhver heilsubiti með lífrænt ræktuðu hveiti. Allt um það, ég hlakka til að fljúga til Berlínar á fimmtudagsmorguninn og byrja að safna efni fyrir 442 á laugardagskvöld og sunnudagskvöld, þarna slær hjarta heimsins hraðast nú á annars köldum júlídögum á Íslandi.