Stein­hissa á sjö ára kröfu yfir „burðardýrum“

Skipverjarnir eru sakaðir um að hafa „í félagi“ staðið að innflutningi á fjórtán lítrum af amfetamínvökva frá Bremerhaven í Þýskalandi til Íslands. Þeir Sævar Örn Hilmarsson og Kastriot Pepaj eru einnig ákærðir í málinu en saksóknari fer fram á átta og hálfs árs fangelsisvist yfir þeim tveimur.

Unnsteinn Örn Elvarsson, verjandi annars skipverjans, óskaði eftir 24 til 36 mánaða fangelsisdómi yfir skjólstæðingi sínum fyrir „hlutdeild“ að brotinu. Hann vísaði meðal annars í orð lögreglumanns sem sagði fyrir dómi að framburður skipverjanna hefði ávallt staðist og verið sannleikanum samkvæmur. Sá tók fram að hlutverk þeirra hefði verið neðst í keðjunni og því þyrfti að líta á aðkomu þeirra sem hlutdeildarbrot.

Sveinn Andri Sveinsson, verjandi hins skipverjans, lagði til að hámarki tveggja ára refsingu ef meintir aðalmenn yrðu sakfelldir. Hann mat að með tilliti til fyrri dómaframkvæmdar, ef kæmi til sakfellingar í málinu, gæti refsing aldrei farið yfir sex ár yfir meintum aðalmönnum og „burðardýrin“ ættu þá að fá helming af þeirri refsingu, sem yrði þrjú ár. 

En að teknu tilliti til þeirra atriða sem saksóknari vegur til refsiminnkunar – ungs aldurs, hreinnar sakaskrár og samvinnufýsnar – ætti að lækka þá refsingu enn frekar í tvö ár.

Magnið meira en þeir bjuggust við

Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir saksóknari lýsti því yfir fyrr í dag að hún færi fram á sakfellingu yfir skipverjunum sem samverkamönnum og fór fram á að lágmarki sjö ára fangelsisvist. Þeim til málsbóta kæmi að þeir væru báðir með hreina sakaskrá, væru ungir að aldri og hefðu verið samvinnufúsir við rannsókn málsins.

Þetta telur Unnsteinn Örn vera allt of mikið og telur ljóst að um hlutdeild sé að ræða, enda hafi þeim verið lýst sem burðardýrum af lögreglunni.

Þá sagði Unnsteinn að magnið hefði verið mun meira en skipverjunum var gefið til kynna. Þeir hefðu búist við sjö lítrum, ekki fjórtán lítrum sem teknir eru fram í ákæru, eða tíu lítrum sem þeir telja sig hafa tekið á móti.

Skipverjarnir hafi sömuleiðis játað sína hlutdeild í málinu og telur verjandinn ekki um samverknað að ræða. 

„Þá rak þá í rogastans“

Sveinn Andri Sveinsson, verjandi hins skipverjans, tók einnig fram að skipverjarnir hefðu haft það afmarkaða hlutverk að flytja efnin til Íslands gegn þóknun og því væri aðkoma þeirra að meinta brotinu minni en meint aðkoma Sævars og Kastriots. Hann nefndi einnig að sinn skjólstæðingur hefði verið afar samstarfsfús.

Fram hafði komið við skýrslutöku skipverjanna að þeir teldu að þær flöskur sem þeir tóku á móti í Bremerhaven hefðu verið þrjár þriggja lítra flöskur auk einnar eins lítra flösku, sem myndi alls gera tíu lítra. Sömuleiðis sögðu skipverjarnir að þær flöskur sem þeir tóku á móti í Þýskalandi hefðu allar nema ein verið ómerktar og glærar, en á mynd sem sýnd var fyrir dómi voru allar fjórar flöskurnar, sem innihéldu gylltan vökva, merktar vodkavörumerkinu Absolut.

Hann sagði skipverjana hafa enga ástæðu til að „fabulera um þessar flöskur“. Aldrei hafi verið bornar undir þá við rannsókn málsins myndir af þessum flöskum. Myndir af flöskunum hafi ekki verið kynntar þeim fyrr en á öðrum degi aðalmeðferðar.

„Þá rak þá í rogastans,“ sagði Sveinn Andri um það þegar skipverjarnir fengu að sjá flöskurnar í fyrsta sinn enda hefðu þeir að eigin sögn verið „hundrað þúsund prósent öruggir“ um það að þær flöskur sem þeir höfðu móttekið hefðu allar nema ein verið merktar.

Báðir verjendur nefndu að orðalagið „í félagi“ vísaði gjarnan í hlutdeild í dómaframkvæmd. Forsendur samverknaðar séu þær að allir aðilar að broti séu meðvitaðir um hvert hlutverk allra er, en það eigi ekki við þegar einn „skipuleggjandi“ feli öðrum ákveðin verkefni.

„Dubito ergo cogito...“

Þá gerði Sveinn aftur athugasemd við það að matsmaður frá Háskóla Íslands hafi miðað við meðalstyrkleika í Danmörku. Sagði hann meðalstyrkleiki sé mismunandi eftir Evrópulöndum og því væri ekki hægt að miða við danskt meðaltal á Íslandi „af því bara“.

„Dubito ergo cogito cogito ergo sum,“ hafði Sveinn þá eftir stærðfræðingnum René Descartes, en þetta má lauslega þýða úr latínu sem: „Ég efast, þess vegna hugsa ég, ég hugsa þess vegna er ég til.“

Vildi hann sum sé meina að mat dómskvadds matsmans, sem saksóknari byggir refsikröfu sína að hluta á, byggði ekki á kerfisbundinni efahyggju, sem kennd hefur verið við Descartes.

Að loknum málflutningi verjendanna sagði dómari í málinu að þinghaldi væri lokið. Mátti þá heyra háværan andardrátt til marks um létti úr salnum sem kom frá Sævari Erni Hilmarssyni, sakborningi í málinu.