Eins og að kasta kjarn­orku­sprengju inn í fjöl­skyldur

„Ég er búin að bíða svo lengi eftir því að einhver annar gerði þetta,“ segir Benedikta um það af hverju hún stofnaði félagið.

Sjálf fékk hún að vita það árið 1996 að hún væri ekki dóttir mannsins sem ól hana upp. 

„Það var annar maður og, og það átti bara alltaf að vera skothelt og þegar ég fór í að leiðrétta mitt faðerni, sem sagt eftirnafnið mitt, þá bara kemur í ljós að ég er ekki dóttir þess manns,“ segir Benedikta.

Á þeim tíma hafi hún verið búin að affeðra sig en til að gera það þurfi að fá staðfestingu dómskerfisins og Hagstofunnar.

„Svo bara kemur í ljós að ég er ekki dóttir þess manns… Þetta náttúrulega sprengir upp tilveruna,“ segir hún og að þá hafi hún allt í einu staðið uppi með ekki neitt. Allt þar til hún fann raunverulegan föður sinn árið 2016.

Affeðraði sig

Hún segir að þegar fólk affeðrar sig hafi hún samt þurft að bera eftirnafn en hafi ekki vitað hvað það átti að vera. Hún hafi þá byrjað að kalla sig Benediktu Eik og svo lagt punkt við.

„Ég náttúrulega hélt ég myndi aldrei finna út úr þessu, en finn út úr þessu og svo reynir maður að gera hlutina bara rétt. Það vissi enginn og alls ekki maðurinn. Maðurinn er látinn, þremur árum áður en ég finn út úr þessu. Það vissi enginn af mér.“

Þegar hún fékk að vita nafnið segist hún hafa gúglað það og fengið sjá áfall að sjá að maðurinn væri giftur konu mannsins sem átti að vera faðir hennar en upprunalega hefði hún haldið að hún væri dóttir bróður þessarar konu. Þannig í stað þess að vera frænka þessarar konu, var Benedikta stjúpdóttir hennar.

„Ég næ í samband við þau og við finnum smá flöt og þau tóku mér ofboðslega vel. Það er ekkert sjálfgefið,“ segir Benedikta Eik og að þá hafi hún farið í það að feðra sig og varð þá löglega Eiríksdóttir.

Miklar tilfinningar

Hún segir miklar tilfinningar sama hvert sé litið, til fjölskyldunnar sem ól hana upp og til fjölskyldunnar sem svo hún tilheyrir í dag.

„Þetta er eins og að henda kjarnorkusprengju inn í líf fólks, bæði fyrir þau af því að það var alltaf vitað að ég væri ekki dóttir mannsins sem ól mig upp. En, maðurinn sem átti að vera pabbi minn, hann var búinn að fylgjast með mér frá því ég fæddist,“ segir Benedikta.

Hún segir fólk alls ekki eiga að hylma yfir upplýsingum um uppruna barna sinna. Það þurfi auðvitað að vanda til verka en það sé afar mikilvægt öllum að vita uppruna sinn.

„En það er hægt að gera þetta þannig að það fari ekki allt á hliðina. En þetta er erfitt, þetta er ógeðslega erfitt.“

En, en þessi fyrrverandi pabbi þinn, ef maður getur orðað það já, vissi hann að þú varst.

Upplifði sig sem skömm móður sinnar

Hún segir að í uppeldi sínu hafi hún í áratugi verið að reyna að skilja samband sitt og móður sinnar en hafi raunverulega ekki skilið það fyrr en hún var búin að komast að raunverulegum uppruna sínum.

„Af því að skömmin er náttúrulega rosaleg, þannig að ég upplifði mig sem skömmina hennar mömmu, í staðinn fyrir dóttur hennar mömmu.“

Benedikta segist upplifa meiri hamingju í dag og að hlutirnir hafi einhvern veginn smollið saman þegar hún fékk að vita sinn uppruna.

„Við erum öll sem höfum og erum í þessari stöðu. Við erum öll að burðast með eitthvað svona tilvistar-eitthvað.“

Hún segir að í gegnum árin hafi hún fengið mikil viðbrögð við því að opna sig um sína sögu en Beneditka hefur til dæmis sagt sína sögu í Kastljósi og í viðtali við Mannlíf.

„Þú veist ekki hversu oft mér hefur nánast verið sagt að skammast mín fyrir að vera að vesenast í svona málum,“ segir hún og að það heyri hún frá þeim sem hafi samviskuna ekki alveg í lagi.

Fólk verði að taka ábyrgð á mistökum

Hún segist hafa skilning fyrir þessum tilfinningum en á sama tíma verði fólk að taka ábyrgð á því þegar það geri mistök.

„Við erum að tala um líf. En það gleymist bara allt of oft.“

Hún segir markmið sitt með því að stofna samtökin að geta veitt þeim stuðning sem eru í þessari stöðu. Hægt er að hafa samband við hana á Facebook.