Ekkert bendir til kreppu

Engin teikn eru á lofti um yfirvofandi bankakreppu hérlendis að mati Guðmundar Magnússonar hagfræðiprófessors við Háskóla Íslands. Ekki hafi þó reynt á hæfni bankana á samdráttartímum. Hann segir ennfremur að gera ætti harðari kröfu til lausafjárstöðu banka hér á landi þar sem atvinnulífið væri fremur einhæft. Guðmundur segist ekki óttast beina keðjuverkun gjaldþrota, vegna eignatengsla banka og fyrirtækja, eins og danskir fjölmiðlar hafa velt upp. Eignatengslin séu þó oft óljós og erfitt að kalla menn til ábyrgðar. Þetta skapi hinsvegar hættuna á því að þetta verði of lokaður heimur og menn fari að fjárfesta of mikið í svipaðri starfsemi. Þannig geti bág lausafjárstaða bankana ef þeir fari sér of geyst og séu með starfsemi sína á of þröngu sviði, valdið keðjuverkun gjaldþrota ef það verði kreppa í heimsbúskapnum eða aflasamdráttur hér á landi sem valdi því að lántakendur geti ekki staðið í skilum. Slíkt ástand geti reynt á stöðugleika alls fjármálakerfisins. Guðmundur segir að geti það ekki veitt fyrirtækjum lán sé þjóðarbúskapruinn í hættu. Stöðugleikinn valdi því að menn hafi forðað bönkunum frá gjaldþroti. Guðmundur segir að þegar bankakreppa skall á á Norðurlöndum, og hitti bankakerfið illa að undanskilinni Danmörku og Íslandi hafi ríkisvaldið gripið inn í til að bjarga bönkunum. Bankarnir hafi jafnvel legið undir ámæli víðast hvar fyrir að ganga út frá þessu sem vísu. Seðlabankinn hefur heimild til að hlaupa undir bagga ef lausafjárstaða bankana bregst. Guðmundur segir hinsvegar að útrás bankana gæti breytt þessu. Hann segir Seðlabankann mun síður hlaupa undir bagga þegar bankarnir séu orðnir alþjóðlegir. Guðmundur segist telja að eigið fé banka á Íslandi ætti að vera ívið hærra en gerðar séu kröfur um á Evrópska efnahagssvæðinu. Hann segist telja að Fjármálaeftirlitið sé sömu skoðunar ekki síst vegna þess að það séu meiri sveiflur í íslensku efnahagslífi en í nágrannalöndunum. Á móti komi hinsvegar að bankarnir dreifi áhættunni með fjárfestingum í útlöndum. Hann segir Fjármálaeftirlitið móta reglur um það hve hátt eigið hlutafé eigi að vera eftir því hver staða bankanna sé hverju sinni.