Mátti ekki heita Ómar Ómar

Mannanafnalög hafa verið til staðar á Íslandi í einhverri mynd í rúma öld, en tekið breytingum í takt við tímann. Nú virðist tíðarandinn vera orðinn sá að það komi ríkisvaldinu ekki við hvað við köllum okkur.

Óttarr Proppé, þingmaður Bjartrar framtíðar, mælti fyrir frumvarpi um róttækar breytingar á mannanafnalögum á Alþingi 2014. Hann fagnar frumvarpi innanríksiráðuneytisins sem kynnt var í gær, en það byggir að miklu leyti á fyrri tillögum.

„Hvað maður heitir er auðvitað fyrst og fremst mál einstaklingsins sem að heitir það og að stjórnvöld eigi að stjórna því, það er eitthvað rangt við það,“ segir Óttarr.

Telur föðurnafnahefðina Íslendingum kæra

Guðrún Kvaran, formaður Íslenskrar málnefndar, varaði við því í gær að séríslenskir nafnasiðir gætu dáið út verði lög um ættarnöfn afnumin. Óttar hefur ekki áhyggjur af því.

„Ég hef nú ekki áhyggjur af því af því. Ég held að okkur þyki mjög vænt um þennan menningararf. Okkur þykir vænt um föðurnafnahefðina til dæmis, þannig að ég held að langflestir muni finna hjá sjálfum sér löngun til að viðhalda henni. Við höfum séð að hún hefur verið að þróast. Miklu fleiri að kenna sig við móður sína eða báða foreldra og það hefur auðgað þessa nafnahefð,“ segir Óttarr.

Óttarr heitir líka Ólafur Ólafsson

„Íslenskan á kannski undir högg að sækja en það erum við sem tölum íslenskuna sem höldum henni lifandi við gerum það ekki með því að setja boð og bönn um það. Við skipum ekki fólki að tala íslensku, við tölum íslensku af því við viljum tala íslensku, og ég held það sama gildi með um nöfn. Auðvitað getur fólk haft smekk á því hvað eru góð nöfn eða slæm, en við erum að sjá talsvert mikla fjölbreytni í nöfnum á Íslandi, líka með fjölgun útlendinga á landinu og svo framvegis og við höfum komist að því að þetta hefur bara ekki eyðilagt samfélagið.“

Óttarr bendir á að sjálfur sé hann í raun hluti af forréttindahópi. „Ég heiti skrýtnu nafni sem ég má heita. En ég heiti líka Ólafur Ólafsson, og ég má heita það ef ég vil. Mér líður vel með það að aðrir megi líka heita eins furðulegum nöfnum og ég má heita. Í dag er það ekki staðreyndin.

Mátti ekki heita Ómar Ómar

Stöð 2 tók nokkra vegfarendur tali og ljóst er að sumir deila áhyggjum af því að íslenskar nafnahefðir eigi í vök að verjast. Einn þeirra sem fréttamaður rakst á fagnaði hinsvegar frumvarpinu, í ljósi eigin reynslu af framkvæmd núverandi mannanafnalaga.

„Ég heiti Ómar Ágústsson en ég hef sótt um að heita Ómar Ómar Ágústsson, sem var synjað. Þrisvar. Það mætti endilega leyfa fólki bara að ráð hvað það vill heita. Ef ég vil heita Ómar Ómar þá má ég heita Ómar Ómar að mínu mati.“

Aðspurður segir Ómar vel geta hugsast að hann geri aðra tilraun til að taka upp millinafnið Ómar, verði frumvarpið samþykkt. „Já kannski maður hendi inn einni umsókn í viðbót. Í fjórða skiptið.“