Mjótt á mununum

Allt bendir til þess að minnihlutastjórn verði áfram við völd í Bretlandi á næsta kjörtímabili, annað kjörtímabilið í röð. Íhaldsflokkur Davids Cameron virðist þó ekki líklegur til að vera í forystu áfram, en Verkamannaflokkurinn er ekki mikið betur staddur.

Þar munar ekki síst um að fylgi Verkamannaflokksins í Skotlandi er hrunið, með þeim afleiðingum að Nicola Sturgeon, leiðtogi Skoska þjóðarflokksins, gæti komist í lykilstöðu við stjórnarmyndun eftir kosningar.

Nærri helmingur Skota segist ætla að kjósa flokk hennar, en aðeins 25 prósent Verkamannaflokkinn, sem er snautlegt miðað við yfirburðastöðu Verkamannaflokksins í Skotlandi allt fram á síðustu mánuði.

Hún hefur hins vegar harðlega gagnrýnt áform Eds Miliband um frekari niðurskurð, einkum á heilbrigðisþjónustu og heitir kjósendum því að tryggja að ekkert verði úr þeim áformum verði hún kölluð til liðsinnis við stjórnarmyndun.

Bretar virðast svo almennt ekkert sérlega spenntir fyrir loforði Camerons um að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu á fyrri helmingi næsta kjörtímabils um úrsögn Bretlands úr Evrópusambandinu. Að minnsta kosti er þetta loforð ekki að tryggja Íhaldsflokknum neitt stórfylgi.

Þessu lofaði hann í ræðu sinni í janúar árið 2013, en fyrst ætlaði hann að semja við Evrópusambandið um breytingar á aðildarskilyrðum Bretlands. Síðan verði þessi nýi samningur borinn undir kjósendur í Bretlandi, og verði honum hafnað þá þýði það brottgöngu úr ESB.