Ætlar aftur á sjó og skrifa um lax

„Ég er búinn að lifa og hrærast í þessum félagsmálum í 28 ár og það er sama hversu þróttmikill og ákafur maður er, það kemur alltaf sá tími þegar það er betra að aðrir taki við og haldi baráttunni áfram,“ segir Arthur Bogason, formaður Landssambands smábátaeigenda.

Hann tilkynnti á sunnudag að hann hygðist ekki gefa kost á sér til áframhaldandi formennsku en Arthur hefur verið formaður sambandsins frá stofnun þess 5. desember 1985. Arthur hefur á þeim tíma einnig komið að stofnun Samtaka strandveiðimanna í Norður-Atlantshafi og setið sem formaður Alþjóðasamtaka strandveiðimanna frá árinu 2004 til 2012.

Samstaðan skilað mestu

Arthur var aðalhvatamaður að stofnun Landssambands smábátaeigenda. Hann kallaði saman undirbúningsfund í Reykjavík á þrítugsafmæli sínu þann 21. ágúst 1985, sem lagði grunninn að stofnun sambandsins. Þá hafði hann sjálfur verið til sjós meira og minna frá 14 ára aldri.

„Ég fór út í þessi félagsmál í þeim tilgangi að gera starfsumhverfi mitt og annarra trillukarla á Íslandi bærilegra. Á þeim tíma hefur sambandið unnið alveg ótrúlega sigra. Ég get nefnt sem dæmi að þegar við hófum þessa baráttu þá gaf þáverandi sjávarútvegsráðherra, Halldór Ásgrímsson, út reglugerð sem hljóðaði á þann veg að smábátaflotinn mætti einungis veiða um tíund af því sem hann veiðir í dag,“ segir Arthur.

Hann bendir einnig á að potturinn sem nú er ætlaður strandveiðum er í dag stærri en heildaraflaheimildir smábátaflotans voru árið 1985.

„Að auki hefur smábátaflotinn undanfarið tekið þátt í uppsjávarveiðum, með veiðum á makríl og síld, sem skila nokkrum þúsundum tonna á ári. Það er hrein viðbót við okkar veiðar. Þetta eru staðreyndir sem félagið er vonandi stolt af og að mínu mati hvatning fyrir félagsmenn til að halda áfram að vinna saman. Samstaðan hefur ævinlega skilað langmestu.“

Arthur segir Landssambandið í flestum tilfellum hafa talað fyrir almennum réttindum smábátaeigenda og látið allt sérhagsmunapot í friði.

„Við kröfðumst frjálsra veiða á stofnfundi sambandsins og gerðum þá almennu kröfu að smábátaveiðar yrðu látnar í friði frá öllu kvótaharki og niðurskurði þess tíma, sem hafði ekkert með smábátaflotann að gera. Þessi aðferðafræði sambandsins, að tala fyrir almennum réttindum, bjó til þessa sigra að mínu mati. Mér hefur hins vegar þótt draga úr samstöðunni á síðustu misserum og að menn innan sambandsins tali of mikið fyrir sérhagsmunum. Það er ekki mín stefna og hefur aldrei verið, þó ég hafi skilning á því að menn tali svona,“ segir Arthur.

Langar að skrifa meira

Spurður um hvað taki við þegar hann lætur af störfum sem formaður segir Arthur að hann langi til að skrifa meira.

„Ég hef mjög gaman af því að setja saman texta og það er löngu ákveðið af minni hálfu að ég ætla að minnsta kosti að skrifa eina bók um laxveiði. Fiskar hafa heillað mig frá því ég man eftir mér og af einhverjum undarlegum ástæðum hefur þessi töframáttur þeirra aldrei runnið af mér. Ég hef tekið ástfóstri við laxinn, enda er hann einstaklega áhugaverð lífvera.“

Arthur segir einnig að sig langi að skrifa bók um fiskveiðar og fiskveiðistjórnun. Hann er sannfærður um að nálgun manna á nýtingu fiskistofna í dag sé röng.

„Mér er það algjört undrunarefni að margt prýðilega gefið fólk skuli hanga eins og hundar á roði á aðferðafræði og kenningum sem að mínu viti standast enga skoðun. Það er til dæmis mjög undarlegt að heyra aftur og aftur hvernig fiskifræðingar blanda vangaveltum um það hvað markaðurinn þolir við sínar ráðleggingar. Þorskurinn er ekkert að pæla í þessum fjandans markaði. Hann fer eftir allt öðrum lögmálum.“ segir Arthur.

Hann segir einnig að sig langi til að stunda þá trillusjómennsku sem hann þurfti að leggja til hliðar þegar hann hóf störf sem formaður. Arthur á 25 ára gamla trillu, Dagbjörtu, sem heitir eftir þrettán ára gamalli dóttur hans.

„Þegar þessi félagsmálavinna framlengdist alltaf hjá mér þá þurfti ég fyrir rest að taka ákvörðun um hvort ég vildi sinna henni eða vera á sjó. Ég var það galinn að halda að ég gæti alltaf hoppað aftur út á sjó ef félagsmálin yrðu leiðinleg eða misstu tilgang sinn í mínum augum. Það reyndist mikill misskilningur því það er ekki hlaupið inn í sjávarútveginn, hvorki fyrir mig né aðra. En nú ætla ég að fara í fleiri róðra en ég hef gert undanfarin ár og vera eins og sannur smábátaeigandi, kóngur í mínu ríki.“