Líffæragjafir afar mikilvægar

Fyrsta íslenska konan sem fékk grætt í sig hjarta biður fólk að hugleiða vandlega þá þýðingu sem líffæragjafir geta haft fyrir aðra. Fyrir fimmtán árum var hún í hjólastól og beið dauða síns. Í dag lifir hún eðlilegu lífi. Eins og kom fram í fréttum Stöðvar 2 í gær sýnir ný íslensk rannsókn sem greint er frá í Læknablaðinu að vaxandi tregða er meðal fólks til að leyfa að líffæri séu tekin úr ástvinum sem úrskurðaðir hafa verið heiladauðir til að nota til ígræðslu. Engin algild skýring er á því þar sem fólk er ekki spurt um ástæður þess að það hafnar slíkri beiðni. Á tíu ára tímabili veittu sextíu prósent þeirra sem leitað var til slíkt leyfi sem er lægra hlutfall en annars staðar á Norðurlöndunum. Og hlutfallið fer lækkandi. Greinarhöfundar benda á leiðir til úrbóta, svo sem markvissa fræðslu meðal ungs fólks og opinbera skrá yfir viljuga líffæragjafa til að mynda hjá Landlækni. Markviss fræðsla myndi ennfremur draga úr því tilfinningalega álagi sem aðstandendur verða fyrir þegar þær aðstæður skapast að líffæragjöf kemur til álita. Æskilegast væri að hver og einn hugleiddi afstöðu sína til líffæragjafa og ræddi við aðstandendur sína. Elín Birna Harðardóttir var fyrsta íslenska konan til að þiggja nýtt hjarta. Það var árið 1990. Hún segir biðina hafa verið skelfilega því þegar hjarta er þegið þurfi líffæragjafinn að vera dáinn. Maður þurfi samt að læra að hugsa ekki þannig. Elín Birna hvetur aðstandendur sem standa í þessum sporum að hugsa sig vel um þrátt fyrir að kringumstæðurnar séu erfiðar. Hún segir að aldrei líði sá dagur að hún hugsi ekki til konunnar sem dó og hafði samþykkt að taka mætti úr henni líffæri. Það samþykki hafi bjargað lífi sínu.