Frumkvæðið var okkar

"Frumkvæðið kom frá okkur um að þetta væri nauðsynlegt, eftir að við fengum mjög dökka skýrslu um ástand fiskstofnanna í árslok 1983," segir Kristján Ragnarsson, sem var formaður og framkvæmdastjóri Landssambands útvegsmanna um árabil. "Svo lengi sem ég var formaður LÍÚ talaði ég fyrir því að við ættum að fara að ráðleggingum fiskifræðinga. Þær væru vissulega umdeildar en við hefðum ekkert betra að styðja okkur við." Kristján viðurkennir að í fyrstu hafi hann ekki séð fram á að kvótakerfið yrði við lýði til langframa. "Ég skal játa það fyrstur manna að þegar ég fór um landið og talaði fyrir þessu kerfi og reyndi að sannfæra menn þá talaði ég um þetta sem tímabundna ráðstöfun. Á þeim tíma sá ég ekki fyrir að þetta yrði langvarandi. En þegar fram liðu stundir sá ég að frjáls veiði væri eitthvað sem aldrei kæmi aftur. Hins vegar get ég ekki tekið undir að þetta hafi verið stærsta löglega eignatilfærsla landsins eins og stundum er sagt. Þá hefði ég ekki tekið þátt í henni sjálfur." Kristján gaf lítið fyrir hugmyndir manna um að óveiddum kvóta yrði skilað. "Það hefði bara leitt til enn meiri sóknar. Það merkilegasta við kvótakerfið er að það voru útgerðarmenn sem keyptu þær aflaheimildir sem voru til sölu. Þannig stóð sjávarútvegurinn fyrir allri hagræðingu á eigin kostnað, ólíkt því sem gerðist í nágrannalöndum okkar þar sem hagræðingin var að mestu leyti kostuð af ríkinu." Og Kristján efast ekki um gagnsemi kvótakerfisins. "Það hefur skilað gríðarlegum árangri. Ég get ekki einu sinni hugsað til þess hvernig efnahagsástandið á Íslandi væri í dag ef við hefðum ekki kvótakerfið. Tækifærið sem gafst var nýtt og hefur gefið þjóðinni mestan mögulegan arð af þessari auðlind sem hafið er og er undirstaðan í íslensku samfélagi."