Hjart­næm at­höfn þegar Gunnar Þórðar­son var jarð­sunginn

Gunnar lést á hjúkrunarheimilinu Sóltúni 29. júlí síðastliðinn, 81 árs að aldri.

Eftir hann liggur langur lagalisti sem inniheldur mörg ástsælustu lög þjóðarinnar. Nokkur þeirra voru flutt í útförinni í dag: Alex Óli Jónsson söng Hafið, Pálmi Gunnarsson söng annars vegar Kvölda tekur, og hins vegar Þitt fyrsta bros, Jóhanna Guðrún Jónsdóttir söng Ástarsælu og Vetrarsól, Dísella Lárusdóttir söng lög Gunnars við ljóð Hallgríms Péturssonar Allt eins og blómstrið eina og Ég lifi í Jesú nafni. Þá söng sonur Gunnars, Zakarías Herman Gunnarsson, Vesturgötu.

Hljómsveit, strengjasveit og Sönghópur Fríkirkjunnar léku undir og sungu með.

Gunnar hafði glímt við erfið veikindi á síðustu árum. Í minningarorðum sínum minntist Zakarías sonur Gunnars á að í gegnum veikindin hafi faðir hans aldrei misst húmorinn.

„Hvað einkenndi hans persónu?“ spurði séra Hjörtur í athöfninni, og svaraði um leið: 

„Hógværð, hann var hlýr í viðmóti, yfirvegun, sterk jarðtenging, en um leið flaug hann himinhátt í tónlistarsköpun sinni. Hann gat vissulega verið fastur fyrir og fylginn sér, en bjó um leið yfir þeirri mýkt og hárfínu næmni sem einkenna laglínusmíðar hans.“

Þá sagði Hjörtur fallega sögu af því þegar Gunnar, sem þá var orðinn veikur, vildi heimsækja aftur á æskuslóðirnar, og fara á Ljósanótt.

„Í fyrra vildi hann komast á Ljósanótt í Keflavík. Það ætlaði hann sér þrátt fyrir andmæli og aðvaranir lækna og aðstandenda. Með ættlægri þrjósku stollta strandamannsins frá Hólmavík, þá tókst honum það.“ 

Útsendingu frá útförinni í heild sinni má sjá hér: