Landeigendur gerðu rjúpuna upptæka

Veiðimenn sem fóru vestur til rjúpna um síðustu helgi, þá fyrstu af fjórum sem rjúpnaveiði er leyfð, lentu í klóm landeigenda sem gerðu feng þeirra, 22 rjúpur, upptækar.

Fæstir sem ekki þekkja til gera sér grein fyrir því hversu mikið er fyrir því haft að veiða rjúpu. Það er undirbúningur, að koma sér á staðinn og er oft um langan veg að fara og svo er gengið marga marga kílómetra.

Settir afarkostir

Þannig fór fyrir tveimur veiðimönnum sem Vísir heyrði af, sem höfðu farið vestur á fjall og heiði. Aðeins tvær leiðir eru þangað upp og eftir langan dag, þar sem gengið var um og veitt tóku landeigendurnir á móti þeim. Veiðimönnunum var gerð grein fyrir því að þeir væru þarna í leyfisleysi á einkalandi og ættu tvo kosti í stöðunni: Annað hvort yrði þetta kært til lögreglu, sem myndi þá væntanlega þýða að vopnin yrðu gerð upptæk, eða þeir létu bráðina af hendi. Veiðimennirnir þurftu ekki að hugsa sig um lengi og afhentu feng sinn sem voru 22 rjúpur.

Heimildarmaður Vísis var ekki fáanlegur til að segja hvar þetta var, nákvæmlega en þetta mun hafa verið á Vestfjörðum.

Dúi Landmark er formaður Skotvís og hann segir þetta í fyrsta skipti sem hann heyrir af öðru eins, á þessari vertíð. „Stefna Skotvís er sú að hvetja alla sem fara til veiða að virða sannanlegan rétt landeigenda þar sem hann er alveg skýr.“

Landamörk oft óljós

Skotvís hefur átt í deilum við landeigendur í Húnaþingi vestra, sem bændur þar vilja selja veiðimönnum aðgang að þjóðlendum, en það er önnur saga. Dúi ítrekar að þetta sé fyrsta tilfellið sem hann heyri af þetta árið, en uppákomur sem þessar eru þó vel þekktar.

Dúi segir jafnframt að oftast þegar svona kemur uppá sé það á misskilningi byggt. „Veiðimenn eru að fara uppá háheiðar og síðan fylgja landamörk jarðanna einhverjum sérkennilegum línum, sem eru ekki alltaf rökréttar. Og oft er með þessar jarðir að það er margbúið að skipta jörðinni og margir sem eiga rétt, eða munnlegt leyfi hjá hinum og þessum – þetta er alla veganna vaxið.“

Svo bætist það við að menn geta hafa gengið langan veg, uppá fjöll og á leiðinni til baka fara þeir ef til vill yfir lönd í einkaeigu, en ekki er hægt að meina mönnum að fara um, þó vitaskuld sé hægt að banna veiðar á einkalandi.