Sefar nagandi sjálfsefann

„Verðlaunin vekja mér fyrst og fremst löngun til að gera betur og gott að uppskera viðurkenningu fyrir að hafa gert vel. Þá auka þau einnig sjálfstraustið því nagandi sjálfsefi fylgir myndlistarmönnum,“ grínast myndlistarmaðurinn Karl Jóhann Jónsson, sem á sunnudaginn hlaut íslensku myndskreytiverðlaunin Dimmalimm fyrir bók sína Sófus og svínið, sem gefin er út af Námsgagnastofnun. „Ég er sérstaklega ánægður með að lítil lestrarbók, sem líka er tilraun til að vekja áhuga yngstu nemendanna á myndlist, skuli vinna til verðlauna,“ segir Karl Jóhann sem einnig er textahöfundur Sófusar og svínsins. Í bókinni málar söguhetjan Sófus fyndin tilbrigði við mörg af frægustu portettum listasögunnar, þar sem svínið er hans aðalfyrirsæta. „Í upphafi ætlaði ég að gera sjálfsævilega sögu því ég er manískur portrettáhugamaður. Listmálarar voru flestir með lærling í eftirdragi í gamla daga og af því spratt sú hugmynd að skapa listmálara með svín í læri. Seinna átti bókin að fjalla um frægar sögupersónur í barnabókum, þar sem svínið brá sér í gervi Rauðhettu, Emils í Kattholti og fleiri, en á endanum tók hún á sig mynd skemmtisögunnar, sem einnig má nota í lestrarkennslu, og gleðst ég einkum yfir að hún komi bæði inn á lestur og myndlist,“ segir Karl Jóhann sem kennir einmitt myndlist og lestur í Hörðuvallaskóla í Kópavogi. „Ég hef enn látið lítið reyna á bókina í myndmenntatímum, en krökkum þykir hún skemmtileg aflestrar. Ég tel mig þó ekki enn meðal rithöfunda, en vissulega búa með mér margar nýjar hugmyndir, mislangt á veg komnar,“ segir Karl Jóhann sem sjálfur var síteiknandi sem barn, en hann útskrifaðist af málarabraut Myndlista- og handíðaskólans 1993. „Það var aldrei spurning að ég færi þessa braut, en mig langaði líka alltaf til að kenna. Eftir útskriftina fékkst ég aðallega við málverkið en hætti að teikna og myndskreyta. Síðan varð ég svolítið leiður á myndlistinni og fór að rifja upp af hverju mér þótti svo gaman að henni áður, en það var vegna þess að mér fannst svo gaman að teikna eitthvað með húmor. Því fæddist hún smám saman aftur, þessi þörf til að teikna eins og ég gerði sem barn og unglingur upp úr eigin ímyndunarafli,“ segir Karl Jóhann sem einnig kennir portrettmálun við Myndlistaskólann í Reykjavík. „Þar fær maður rjómann af fólki með brennandi áhuga á myndlist, á meðan einhver hluti barna í grunnskóla spyr hvers vegna þurfi að mæta í myndlist. Annars er engin leið að sjá á teikningum barna hvort þau séu efni í myndlistarmenn og ég man sjálfur eftir félögum í grunnskóla sem voru eins og hinir í teikningu, en orðnir mjög fínir myndlistarmenn í dag. Maður getur því frekar dregið ályktun ef maður sér áhuga, því sá sem hefur gaman af því að teikna eykur líkurnar á að verða verulega góður seinna.“ thordis@frettabladid.is