Mamma henti mér út

Kolbeinn Sigþórsson gaf jafnöldrum sínum eiginhandaráritanir þegar hann var tíu ára gamall. Hann er nýjasta stórstjarna íslenskrar knattspyrnu, en líf hans hefur snúist um fótbolta frá því hann man eftir sér.

„Auðvitað var maður alltaf úti í fótbolta hvort sem það var inni eða úti. Ég braut allt heima og mamma var farin að henda mér út. Það voru mörk á grasblettinum fyrir utan og ég lék mér í fótbolta hvern einasta dag," segir Kolbeinn, sem nýverið skrifaði undir fjögurra ára samning hjá hinu sögufræga knattspyrnufélagi Ajax í Amsterdam.

Það kom snemma í ljós að Kolbeinn, sem er fæddur árið 1990, hafði einstaka knattspyrnuhæfileika og var sérstaklega duglegur við markaskorun. Hann raðaði inn mörkunum á Pollamótinu í 6. flokki í Vestmannaeyjum og 5. flokki á Akureyri og nafn hans var á vörum allra sem fylgdust með mótunum. Kolbeinn, sem segist eiga frábærar minningar frá þessum tíma, á ekki langt að sækja markheppnina. Andri bróðir hans, og nú umboðsmaður, var mikill markaskorari. Slæm hnémeiðsli gerðu það að verkum að Andri náði ekki eins langt og reiknað hafði verið með og hann lagði skóna á hilluna fyrir aldur fram.

„Þegar ég var ungur talaði fólk um að ég væri barnastjarna. Fólk vissi hver ég var. Þegar við vorum að spila öskruðu foreldrar mikið á mig inn á völlinn hvort sem okkur gekk vel eða ekki. Það kom fyrir að jafnaldrar mínir báðu mig um eiginhandaráritanir þegar ég var um tíu ára gamall. Auðvitað er skrýtið að fá svona athygli þegar maður er ungur en ég hef þurft að lifa við hana allan fótboltaferil minn," segir Kolbeinn.

Erlend lið fylgjast með Kolbeini

Kolbeinn spilaði með Víkingum í Fossvogi allt þar til hann náði 16 ára aldri, þegar hann færði sig vestar í Fossvogsdalinn til HK. Sumarið 2006 steig hann sín fyrstu skref með meistaraflokki félagsins þrátt fyrir að vera enn gjaldgengur í 3. flokk.

Um veturinn stóð Kolbeinn sig vel með drengjalandsliði Íslands og skoraði meðal annars fjögur mörk í sigri á Rússum. Frammistaða hans vakti athygli erlendis og svo fór að hann samdi við hollenska félagið AZ Alkmaar árið 2007.

Þjálfari AZ Alkmaar hinn þrautreyndi Louis van Gaal tók hinn sautján ára Kolbein strax inn í aðalliðið.

„Van Gaal var aðalástæðan fyrir því að ég fór til Alkmaar. Hann ræddi við mig persónulega og sýndi mér mikinn áhuga. Svo voru Aron og Grétar þarna líka. Hollenska deildin hefur líka alltaf verið góð stöð fyrir unga leikmenn svo ég taldi mig vera að taka góða ákvörðun. En maður getur alltaf meiðst," segir Kolbeinn.

Hundleiðinleg endurhæfing

Raunin varð sú að hann glímdi við erfið meiðsli í tvö ár, var í stöðugri endurhæfingu og fékk aldrei að sparka í bolta, sem hann segir hafa verið hundleiðinlegt og erfitt.

„Ég talaði mikið við Andra, sem hjálpaði mér mikið enda þekkti hann þessa stöðu af eigin raun. Hann fór ungur út til Bayern München og meiddist fljótlega. Það var svipað með mig. Andri minnti mig reglulega á að þetta væru ekki sömu meiðsli og fóru svo illa með hann og það gaf mér trú á að ég gæti snúið aftur. Auðvitað hugsaði maður stundum hvort maður þyrfti að hætta vegna meiðsla. Það er erfitt fyrir ungan leikmann sem er nýkominn út í atvinnumennsku. Ég vonast til þess að vera búinn að taka út þennan pakka," segir Kolbeinn.

Eftir langa baráttu við meiðslin fór Kolbeinn að láta til sín taka með AZ Alkmaar á síðasta tímabili. Framan af var hann fyrst og fremst varamaður en nafnið Sigþórsson fór sem eldur í sinu um alla Evrópu eftir 6-1 sigurleik liðsins í deildarleik gegn Venlo. Kolbeinn skoraði fimm mörk í leiknum og vann sér fast sæti í liðinu.

„Þetta var á þeim tímapunkti sem ég var að fá tækifæri í byrjunarliðinu. Maðurinn sem var á undan mér í röðinni í framherjastöðuna var búinn að vera meiddur í tvo leiki. Ég hafði byrjað leikina en ekki tekist að skora. Þjálfarinn kallaði mig á fund einni og hálfri klukkustund fyrir leikinn. Hann sagði mér hreint út að ég yrði að skora til að halda sæti mínu í byrjunarliðinu því hinn leikmaðurinn væri að koma úr meiðslum. Það setti aukna pressu á mig og gaf mér auka kraft. Stíflan brast með þessum fimm mörkum og það hjálpaði mér mjög mikið," segir Kolbeinn.

Verið undir pressu frá unga aldri

Frábær frammistaða Kolbeins með félagsliði sínu og U21 landsliði Íslands vakti athygli stóru liðanna og svo fór að Ajax klófesti markahrókinn eftirsótta. Kolbeini var úthlutað treyju númer níu, sem margir af bestu leikmönnum knattspyrnusögunnar hafa borið í gegnum árin.

„Ég vonaðist eftir því að fá níuna en bað ekki um hana. Þeir vildu að ég fengi hana. Þeir hafa mikla trú á mér og ég er keyptur til þess að gera góða hluti og skora mörk. Ég er tilbúinn í það og ætla mér að gera það," segir Kolbeinn.

Hann segir Ajax vera stórt félag sem hafi alið af sér góða leikmenn. Vel sé fylgst með leikmönnum sem standa sig hjá félaginu. Þetta geti því verið stór stökkpallur fyrir hann standi hann sig vel.

Kolbeinn segir knattspyrnustjórann Frank de Boer hafa tjáð sér að hann væri hans fyrsti kostur í framlínu hollensku meistaranna sem spila í riðlakeppni Meistaradeildar Evrópu á næstu leiktíð. Hann segir pressuna á sér vitaskuld mikla en hann sé þó vanur henni.

„Það er auðvitað meira undir núna, en það hefur svo sem alltaf verið pressa á mér síðan ég var ungur leikmaður. Ég fann alltaf fyrir því að ég þyrfti að sýna hvað ég gæti því allir bjuggust við miklu af mér. Bróðir minn var góður leikmaður og ég vildi verða jafngóður ef ekki betri. Ég setti sjálfur á mig pressu til að ná því."

Slapp við unglingavinnuna

Kolbeinn segist alltaf hafa stefnt á frama í knattspyrnu og aldrei átt neitt varaplan í bakhöndinni.

„Ég hef aldrei hugsað um neitt annað en að fara í fótboltann. Ég hef lagt mikið á mig til þess að komast þangað sem ég er núna. Sem betur fer gekk það því ég veit ekki hvar ég væri ef ég væri ekki í fótbolta."

Kolbeinn segist hvorki hafa verið góður skólastrákur né efni í skrifstofumann. „Ég var ekki ofarlega á einkunnalistanum. Það er ekki gott að segja frá því en ég var frekar latur að læra heima og lesa bækurnar. Það var ekki mín deild. Ég vildi frekar vera úti og sparka í tuðru en að lesa bækur. Þetta var það sem ég vildi í lífinu, að spila fótbolta."

Kolbeinn fór ekki í unglingavinnuna á sumrin líkt og flestir jafnaldrar hans. Hann varði tíma sínum í fótbolta þess í stað. "Ég fór frekar út í fótbolta en að vinna. Pabbi sagði við mig að ef ég vildi einbeita mér að fótboltanum myndi það kannski skila sér í auknum tækifærum. Það borgaði sig og ég sé ekki mikið eftir því. Reyndar vildi pabbi einu sinni fá mig í vinnu í bakaríið hjá sér að skúra gólf og setja í einhver form. Ég held ég hafi ekki þraukað tvo tíma," segir Kolbeinn og hlær.

Kolbeinn hefur búið einn í Hollandi undanfarin fjögur ár ef undan er skilið fyrsta hálfa árið. Þá dvaldi eldri systir hans, Sif, hjá honum, sem hann segir hafa hjálpað sér mikið.

„Hún kenndi mér öll verkin á heimilinu, sem hefur nýst mér vel. Maður kann núna að þrífa fötin sín, taka úr þvotta- og uppþvottavélinni. Hún fór yfir það með mér. Ég hefði reyndar mátt læra betur að elda ofan í sjálfan mig. Ég er latur að elda og fer eiginlega alltaf út að borða. Ég þarf að bæta mig á því sviði," segir Kolbeinn.

Raunhæft að koma A-liðinu á stórmót

Það er skammt stórra högga á milli í fótboltanum. „Ef þú stendur þig vel lofa þig allir og ef þú stendur þig illa ertu rakkaður niður og talað illa um þig. Þetta er bara það sem fylgir fótboltanum. Menn í atvinnumennsku verða að læra að taka því," segir Kolbeinn.

Kolbeinn var í eldlínunni með U21 landsliði Íslands á Evrópumótinu í Danmörku fyrr í sumar. Íslenska þjóðin gerði miklar kröfur til landsliðsins og strákarnir settu pressu á sjálfa sig. Kolbeinn náði ekki að nýta tvö dauðafæri í fyrsta leiknum gegn Hvít-Rússum sem tapaðist.

„Það var mjög erfitt að sofna eftir leikinn. Ég fékk náttúrulega tvö dauðafæri í þessum leik og það var mjög svekkjandi að hafa ekki náð að skora. Hefði boltinn farið inn hefði leikurinn breyst og stemningin í liðinu verið allt öðruvísi. Okkur tókst ekki að rífa okkur upp fyrir leikinn gegn Sviss. Við vorum enn í sárum. Það var vendipunktur í keppninni að ná ekki að setja mörk á þá áður en þeir fengu víti og rauða spjaldið. En það er lærdómur fyrir sjálfan mig og allt liðið að hafa farið í gegnum svona mót. Nú vitum við hvernig það er að fara á stórmót og reynum að nýta þá reynslu í framtíðinni."

Kolbeinn telur að íslenska þjóðin búist við því að kjarninn í U21 árs liðinu geti komið íslenska A-landsliðinu á stórmót í framtíðinni. Það sé einnig draumur leikmannanna sem hann telur raunhæfan. Auðvitað verði Íslendingar að trúa því að það sé mögulegt því sé trúin ekki til staðar þá gerist ekki neitt. „Ef allir leikmennirnir sem spiluðu á EM halda áfram að byggja sig upp og bæta sig sem leikmenn held ég að það sé raunhæft að komast upp úr riðli og komast á Evrópumót eða heimsmeistaramót. Það yrði algjör draumur."