Segir tímann vinna með Íslendingum í Icesave-deilunni

Tíminn vinnur með Íslendingum í Icesave-málinu, segir fyrrverandi yfirlögfræðingur hjá EFTA. Málsmeðferð fyrir EFTA-dómstólnum er sjaldan meiri en 6 til 7 mánuðir, samkvæmt athugun á vef dómstólsins, eða minna en helmingurinn af þeim tíma sem liðinn er síðan fyrst var samið um Icesave.

Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, sagði í samtali við fréttastofu hinn 20. ágúst síðastliðinn að það yrði skelfileg niðurstaða ef Ísland tapaði máli fyrir EFTA-dómstólnum þegar hann var spurður hvort það væri gott eða slæmt að dómstóllinn dæmdi um lagaskyldu íslenskra ríkisins vegna greiðslna til hollenskra og breskra sparifjáreigenda á Icesave-reikningum Landsbankans. Sagðist Steingrímur enn sannfærður um að best væri að semja um skuldina.

Bent hefur verið á að málsmeðferðartíminn hjá EFTA-dómstólnum sé langur og því sé betra að semja. Lausleg athugun fréttastofunnar á vef EFTA-dómstólsins í dæmdum málum undanfarinna tólf mánaða leiddi í ljós að málsmeðferðartími dómstólsins er oft í kringum 6-7 mánuðir og oft mun styttri. Í þessu samhengi má benda á að nú eru fjórtán mánuðir síðan fyrstu Icesave-samningarnir voru kynntir fyrir Alþingi.

Einar Páll Tamimi, lögmaður og fyrrverandi yfirlögfræðingur hjá EFTA í Brussel, sagði í samtali við fréttastofu í dag að þegar hann hefði starfað hjá stofnuninni hefði málsmeðferðartíminn hjá dómstólnum verið í kringum sex mánuðir, sem er svipað og núna. Hann sagði að miðað við þær upplýsingar sem lægju fyrir um samningaviðræður við Breta og Hollendinga, sem hefðu þó ekki verið mjög gagnsæjar, sýndist honum að íslenska ríkið hefði í raun engu að tapa að fá lagaskyldunda dæmda þar sem „bardagalínan í samningaviðræðunum virtist ganga út frá því að lagaskyldan hvíldi á Íslendingum." Einar Páll sagði að fylgni álita ESA, eftirlitsstofnunar EFTA, og dóma EFTA-dómstólsins væri fyrst og fremst til komin af því að ESA færi oftast ekki með mál fyrir dómstólinn nema telja sig nokkuð vissa í sinni sök. Þetta mál væri þó flóknara en mörg önnur mál sem EFTA-dómstóllinn hefði fjallað um vegna þeirrar neyðarsjónarmiða sem til skoðunar kæmu.

Einar Páll er þarna að vísa til þess að Alþingi ákvað að færa innstæður í íslenskum útibúum innlendra lánastofnana fremstar í kröfuröð með neyðarlögunum svokölluðu í október 2008, og gaf út yfirlýsingu um tryggingu allra innstæðna, en rétturinn tók ekki til erlendra útibúa íslenskra banka.