Himinn og haf milli faðmlaga og brota Gunnars

Meint brot sóknarprestsins á Selfossi gegn tveimur unglingsstúlkum byrjuðu þegar þær voru í fermingarfræðslu og stóðu svo í nokkur ár. Réttargæslumaður stúlknanna segir þær hafa litið á kirkjuna sem griðastað og nú sé búið að eyðileggja það fyrir þeim.

Séra Gunnar Björnsson sóknarprestur á Selfossi er kominn í leyfi frá störfum eftir að hann var kærður fyrir kynferðisbrot gegn tveimur unglingsstúlkum í síðustu viku.

Þorbjörg Inga Jónsdóttir er hæstaréttarlögmaður og réttargæslumaður stúlknanna. Hún segist lítið geta rætt hin meintu brot á þessu stigi málsins. Almennt geti hún sagt að um mjög alvarleg mál sé að ræða þar sem fleiri en ein stúlka virðist hafa orðið fyrir brotum innan kirkjunnar. Hún segir áreitnina hafa átt sér stað í nokkur ár og svo virðist sem hún hafi hafist þegar stúlkurnar voru í fermingarfræðslu.

Stúlkurnar eru sextán og sautján ára gamlar og voru báðar virkar í starfi innan kirkjunnar. Málið hófst þegar foreldrar annarrar þeirrar ræddu við formann sóknarnefndar í byrjun apríl. Hin stúlkan mun hafa hrökklaðist úr starfi innann kirkjunnar fyrir rúmu ári eftir meint áralangt kynferðislegt áreiti prestsins. Þegar hún heyrði af máli hinnar stúlkunnar brotnaði hún niður og kom líka fram.

Fréttastofa hefur ekki náð sambandi við Gunnar þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir en í DV í dag er haft eftir honum að um misskilning sé að ræða. Hann sé hlýr maður. Það hafi verið hans stíll að faðma fólk að sér og í kirkjulegu starfi gerist það oft að það sé heilsað og kvatt með líkamlegri snertingu. Þorbjörg segir yfirlýsingar Gunnars fáránlegar. Börnin sem þarna um ræðir kæmu ekki fram með kærur ef þetta væri staðreyndin. Himinn og haf sé á milli þess að vera hlýlegur og faðma börn og þeirra brota sem umbjóðendur hennar hafa orðið fyrir.

Þorbjörg segir það hafa verið erfið skref fyrir stúlkurnar að koma fram með kæru. Stúlkurnar hafa starfað innan kirkjunnar og litið á hana sem griðastað og góðan stað fyrir sig til að vera á. Þarna sé búið að eyðileggja það svolítið fyrir þeim, þeirri eigin kirkju til að vinnan innan og þær geti ekki farið þangað lengur. Þorbjörg segir þær í svolítinn tíma ekki hafa fundið sig öruggar innan kirkjunnar þegar þær hafa þurft að fara þangað þar sem þær fengu ekki frið fyrir sínum presti.