Vígslubiskup harmar atburðina í Breiðuvík

Á námsárum sínum, fjögur sumur í röð, frá 1966 til 1970, starfaði Sigurður Sigurðarson við heimilið í Breiðuvík. Hann er nú biskup í Skálholti og þar tókum við hús á honum í dag.

Sigurður kveðst harma það sem fram hafi komið en fagnar því að stjórnvöld virðast ætla að bregðast skjótt við og kanna þetta vel.

Hann segist ekki hafa séð líkamlegu ofbeldi beitt í Breiðuvík en neiti því ekki að sér hafi borist ávæningur um slíkt frá drengjunum, þó ekki í djúpri alvöru né ákærutón, heldur fremur næstum því í flimtingum. Þeir hafi heldur ekki verið sammála um þetta og ekki kallað þetta sömu nöfnum. Sigurður kveðst hafa minnst á þetta við aðila utan heimilisins en þeir viljað lítið úr þessu gera.

Undir lokin, þegar hann hafi leyst forstöðumann af, segir Sigurður að afstaða sín og drengjanna hafi breyst, og þeir hafi farið að segja sér ýmsa hluti sem hafi verið nokkuð samhljóma. Það hafi orðið til þess, þegar dvölinni var lokið, að hann hafi gengið á fund yfirmanns barnaverndarsviðs Félagsmálastofnunar Reykjavíkur og greint frá því sem honum var sagt. Kveðst Sigurður hafa hvatt til þess að athugun færi fram og lagt til að heimilinu yrði breytt í skammtímaúrræði, þannig að börn væru ekki vistuð þarna lengi. Þetta hafi með öðru verið upphafið að því að hætt var að vista börn þarna á vegum Reykjavíkurborgar.