Líknarskrá léttir á aðstandendum

Tilkoma líknarskrár kemur til með að létta á aðstandendum, sem ella stæðu frammi fyrir því að eiga þátt í ákvarðanatöku um læknismeðferð einstaklings, segir Sigfinnur Þorleifsson sjúkrahúsprestur á Landspítala háskólasjúkrahúsi. Landlæknisembættið er nú að leggja lokahönd á gerð líknarskrár, þar sem fólk getur skráð vilja sinn um læknismeðferð undir ákveðnum kringumstæðum. Það getur til að mynda hafnað því að vera sett í öndunarvél, hjartahnoði eftir áfall og svo framvegis. "Það er engin spurning, að það er afskaplega gott að vita vilja fólks í þessum efnum við tilteknar aðstæður," sagði Sigfinnur. "Því má þó ekki gleyma að fólk getur endurmetið ákvarðanir sínar og stundum kann að vera ástæða til þess. Einstaklingurinn getur ályktað eitthvað þegar hann er við góða heilsu, en síðan breytt um skoðun ef veikindi herja á. En ég tel að það sé gott fyrir alla að hugsa um þessa hluti, hver svo sem ákvörðunin kann að verða." Sigfinnur sagði að þegar teknar væru stórar, læknisfræðilegar ákvarðanir þá væri slík ákvarðanataka í höndum læknisins. Tilgangurinn væri alltaf að nálgast þann sem málið varðaði og vinna það meðal annars út frá þekkingu aðstandenda. Siðfræðilega væri enginn munur á því að hefja ekki meðferð og hætta meðferð. Oft væri erfiðara fyrir aðstandendur að standa frammi fyrir því að gripið væri inn í meðferð, sem þjónaði ekki lífinu. Líknarskráin tekur einnig til vilja fólks varðandi líffæragjafir. Fram hefur komið að kannaður var vilji aðstandenda í þeim efnum á árunum 1992 - 2002. Í ljós kom að um 40 prósent þeirra höfðu hafnað líffæragjöf úr látnum ættingja. "Ég dreg þessar tölur ekki í efa," sagði Sigfinnur. "En það kom sjálfum mér á óvart í upphafi hver gjafmild þjóðin er. Stundum hafa aðstandendur jafnvel orð á þessu að fyrra bragði, ef til vill vegna þess að hinn látni hefur einhvern tíma sagst vilja gefa líffæri eða þá að það fellur vel að persónunni, að vilja gefa af sér. Í þessu sem öðru er best að vita hvað þessi tiltekni einstaklingur vill. Aðalatriðið hlýtur alltaf að vera að sú niðurstaða sem fæst sé rétta niðurstaðan, þannig að fólk kveðji sátt við það sem hefur verið gert. Það þarf að hafa velferð einstaklingsins í fyrirrúmi út yfir gröf og dauða og fara með málefni lífs og liðinna af virðingu."