Þriðjungur landsmanna lætur brenna sig, helmingur á höfuðborgarsvæðinu

Við lífslok höfum við val um jarðarför eða bálför. Bálför er alveg eins og hefðbundin útför, nema að því leyti að kista er ekki borin til grafar.

Bálstofan í Fossvogi, sem er í umsjón Kirkjugarða Reykjavíkurprófastsdæma, tók til starfa árið 1948.  Fyrstu árin voru bálfarir að jafnaði um fjögur prósent af heildartölu látinna en þeim fjölgaði jafnt og þétt. Áárunum 2010 til 2016 var hlutfallið komiðí tæp 27% og er því nú spáð að árið 2020 verði hlutfall bálfara hér á landi komiðí tæp 39%.

„Þetta er gríðarlega hröð aukning og hún var ekki fyrirsjáanleg,“ segir Þórsteinn Ragnarsson, forstjóri Kirkjugarða Reykjavíkurprófastsdæma.

„Ég tel að þetta séu kannski áhrif frá Norðurlöndum og Norður-Evrópu. Þar eru tölurnar ennþá hærri en hér, í Danmörku og Svíþjóð er hlutfall bálfara yfir 70% á landsvísu og vel yfir 90% í borgunum. Á Íslandi er þetta komið yfir 30% á landsvísu og er rétt um 50% á höfuðborgarsvæðinu.“

Bálstofan í Fossvogi er sú eina á Íslandi. Þar vinna tveir menn í fullu starfi og á síðasta ári fóru fram 718 líkbrennslur. Duftker taka minna pláss en kistur og Þórsteinn segir líkbrennsluna ekki mengandi.

„Við höfum látið fylgjast mjög vel með mengunarmálum. Rannsóknarstofa iðnaðarins hefur fylgst með þessu og við teljum að þetta sé mjög hagstætt vegna þess að við knýjum ofnana með rafmagni og þarna er um græna orku að ræða. Við höfum lagt okkur fram um að kynna bálfarir sem kost fyrir fólk við lífslok og það tel ég að hafi skilað sér.“