Kærðu nágranna fyrir kívíárás

Ellen Kristjánsdóttir hefur kært nágranna sína fyrir að ógna fjórtán ára syni hennar með kíví-ávexti, sem sonur hennar er með lífshættulegt ofnæmi fyrir. Hún segir þessa ógn vera dropann sem fylli mælinn.

Nágrannaerjurnar hafa staðið yfir um árabil. Ellen segir nágranna sína, hjón um sextugt, hafa gert fjölmargt á hlut fjölskyldunnar. Ellen fór ásamt syni sínum og lagði fram kæru á hendur hjónunum. „Við kærum þau fyrir kívíárás. þetta er svolítið fyndið orð, eins og það er nú alvarlegt," segir Ellen.

Hún segir að mörkin liggi þarna. „Þetta er barnið mitt. Þetta er ekki í lagi. Þetta er bara bein hótun. Ég sé ekki að þetta sé neitt annað."

Það var á sunnudag sem nágrannahjón fjölskyldunnar komu kívíinu fyrir á girðingarstólpanum fyrir framan húsið.

Sonur Ellenar segir að sér hafi skrikað fótur í hálkunni og að litli frændi sinn hafi bjargað honum frá því að grípa í stólpann með kívíinu. Hann er með sérstakt armband þar sem fram kemur að hann er með bráðaofnæmi. „Það getur lokast á mér hálsinn og ég get bara kafnað ef ég er ekki með sprautu," segir sonurinn, Eyþór Ingi.

Sigríður, dóttir Ellenar býr á neðstu hæðinni og hún segir ýmsar hótanir og skemmdarverk hafa verið unnin. „Það þarf náttúrulega tvo til að deila en við höfum svo oft rétt fram sáttarhönd."

Elín, önnur dóttir Ellenar, hefur skýringu á því hvernig nágrannarnir vissu af ofnæmi bróður síns. „Vinkona mín hringdi í mig á sunnudeginum í sjokki þegar hún frétti af þessu af því þá mundi hún eftir að hún og Eyþór Ingi hefðu átt langar samræður daginn áður um bráðaofnæmið hans fyrir utan húsið. Og svo morguninn eftir sjáum ég og pabbi nágranna okkar stilla einhverju þarna uppá."

Ellen er ósátt við fyrstu viðbrögð lögreglunnar. „Mér fannst þeir taka heldur fálega í þetta. Lögreglan hefur þurft að koma atvisvar út af nágrannaerjum," segir hún.

Í síðasta mánuði töpuðu nágrannarnir máli fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur eftir að þeir neituðu að greiða fyrir sinn hluta af framkvæmdum í garði. „Systir mín hefur látið strákinn sinn þegar hann var lítill sofa hér úti í vagni þegar hann var pínulítill og þá kom konan og sagði. Ég get ekki lofað því að ég rekist ekki í vagninn og hann detti niður," segir Sigríður.

Fréttastofa reyndi án árangurs að ná tali af nágrönnunum.