Étin lifandi af bakteríum

Bandarísk hjúkrunarkona, Sandy Wilson, vaknaði vorið 2005 fárveik á sjúkrahúsi í Baltimore sem hún hafði áður starfað á. Hún hafði smitast af sjaldgæfri sýkingu, sem hreinlega át upp líffærin í kviðarholi hennar hvert af öðru.

„Þegar ég leit niður á magann sá ég að skinnnið var nánast allt horfið og ég gat séð í innyflin,“ sagði hún síðar. „Ég man eftir að hafa hugsað með mér: Það er engin leið að ég geti lifað svona. Þetta er dauðadómur.“

Wilson, sem þá var 34 ára, hafði nýlega fætt á sjúkrahúsinu barn, sem tekið var með keisaraskurði. Strax eftir fæðinguna þurfti að gefa móðurinni blóð, en hún náði sér aldrei almennilega.

Að lokum var hún lögð inn á gjörgæslu og næstu árin þurftu læknar hvað eftir annað að gera á henni stórar aðgerðir. Bakteríurnar réðust á milta, gallblöðru, botnlanga, hluta magans og að lokum alla þarmana.

„Ég get ekki sagt hve oft ég gerði aðgerð á henni, sennilega 40 eða 50 sinnum,“ sagði Thomas Scalea, læknir á sjúkrahúsinu.

Wilson segist muna eftir að hafa vaknað í móki eitt sinn og talið sig vera stadda í vísindahrollvekju „og þeir væru að breyta mér í vélmenni“.

Sjúkdómsástandið, sem Wilson og læknar hennar þurftu að glíma við, hefur verið nefnt á íslensku drepmyndandi fellsbólga. Þetta er sjaldgæf bakteríusýking sem yfirleitt dregur fjórðung þeirra sem sýkjast til dauða en getur afmyndað líkama annarra illilega.

Á endanum náði Sandy Wilson heilsu á ný. Það gerðist þó ekki fyrr en ákveðið var í desember 2007 að skipta um það sem eftir var af smáþörmunum. Tveimur mánuðum síðar var hún útskrifuð af sjúkrahúsinu.

Síðan þá hefur hún nokkrum sinnum lagst inn á sjúkrahús, en eingöngu til að ganga úr skugga um að hitavellur væru ekki merki um að líkaminn væri að hafna ígræddum líffærum.

Hún segir að þessi tími hafi verið eins og hreinasta martröð, en verst þótti henni samt að hafa misst af því að fylgjast með syni sínum þroskast og dafna fyrstu árin, þótt fjölskyldan hafi komið með hann í heimsókn nokkrum sinnum í viku.

„Þetta var svo ótrúlega erfitt,“ segir hún. „Ég vildi fá að gefa honum að borða, baða hann og klæða, og ganga með hann þegar hann grét. Ég hafði starfað á neyðarvakt barnadeildar í ellefu ár. Ég hafði beðið allt mitt líf eftir því að gera þetta fyrir mitt eigið barn, að sinna því en ég gat það ekki.“

gudsteinn@frettabladid.is