Sprengjuhöllin til Kanada

Sprengjuhöllin er á tónleikatúr í Kanada. Sprengjuhöllin? Var hún ekki hætt og Snorri Helgason kominn út í sólóferil?

„Ha, nei, nei. Við ætlum að taka þennan túr og gera það eins vel og við getum, en ég neita því ekki að framtíðin er dálítið óljós eftir það,“ segir Snorri Helgason um ferðalag Sprengjuhallarinnar til Kanada. Bandið er farið út og fyrstu tónleikarnir eru í Halifax á morgun með kanadísku hljómsveitinni Mates of State.

„Við höfum farið tvisvar sinnum áður til Kanada og af einhverjum ástæðum er okkur alltaf boðið aftur, nú á þetta gigg í Halifax. Við saumuðum níu tónleika í kringum það í einhverjum krummaskuðum þarna á svæðinu. Atli Bollason er fluttur til Kanada svo þetta passar allt.“

Snorri lætur vel af Kanada og segir landið „eins og Bandaríkin án alls bullsjittsins.“ Um miðjan 8. áratuginn stóð pabbi hans í meiki í Manitoba með Ríótríóinu og eldgömul sambönd sem þá mynduðust hafa nýst vel. „Við gistum heima hjá Lindy Vopnfjord í Toronto. Pabbi gisti hjá foreldrum hans fyrir rúmlega þrjátíu árum og sagði mér að hafa bara samband þegar við fórum fyrst út,“ segir Snorri.

Eins og komið hefur fram er Bergur Ebbi hættur í Sprengjuhöllinni en umboðsmaðurinn Jón Trausti spilar á gítarinn í staðinn. Snorri er þó varla nema með hálfan hugann við Sprengjuhallar-efnið því hann var að klára fyrstu sólóplötuna sína. Hann segir innihaldið fjölbreytt en þó hafi fyrsta lagið „Freeze out“ vissulega gefið tóninn.

„Þetta er úti um allt, en svona folk/soul-fílingur í mörgu. Platan heitir I‘m gonna put my name on your door og er öll sungin á ensku. Borgin gefur hana út fljótlega í nóvember. Siggi trommari er sá eini úr Sprengjuhöllinni sem spilar með mér á henni, en Birgir Ísleifur úr Motion boys, sem er mágur minn, er mikið í þessu með mér.“

drgunni@frettabladid.is