Venus - fjórar stjörnur 16. mars 2007 06:00 HHHH Niðurstaða: Gott handrit, frábær leikur og eftirminnileg mynd. Maurice og Ian eru leikarar sem mega muna fífil sinn fegurri. Áður fylktu áhorfendur liði í leikhúsið til að berja þá augum en nú er liðið á ævikvöldið og hlutverkin ekki upp á marga fiska; Maurice fær stöku sinnum að geispa golunni í kvikmyndum en Ian hefur enn vott af sjálfsvirðingu og tekur ekki í mál að leika lík. Fyrir utan hvorn annan eiga þeir félagsskap í fáum og lifa nánast sem hjón, graðga í sig pillum saman á morgnana, klippa táneglurnar hvor á öðrum og lesa minningargreinar um fallna kollega. Þegar ung frænka Ians flytur inn á frænda sinn hugsar hann sér gott til glóðarinnar og býst við að það verði stjanað við sig til æviloka. Frænkan reynist hins vegar forhertur vandræðaunglingur sem hefur annað í huga en að hjúkra gamalmennum. Kvennaflagarinn Maurice býðst þá til að taka stúlkuna upp á sína arma, lóðsa hana um London og kúltívera en lætur þess ógetið hvað hangir á spýtunni. Rithöfundurinn Hanif Kureishi á heiðurinn af handritinu sem er býsna sterkt; myndin er allt í senn bráðfyndin og harmræn. Samskipti Ians og Maurice eru til dæmis kostuleg en það er stutt í tregann og sagan sveiflast listilega þarna á milli. Það er mikið haust í sögunni og hrörnun leikur stórt hlutverk, stundum í kómísku ljósi, en heildarmyndin sem dregin er upp af hlutskipti eldri borgara er raunsæislega ófögur. Hér er þó líka hlýja því Venus er öðrum þræði þroskasaga og minnir óneitanlega á aðra slíka þótt ólíkar séu, það er Harold og Maude eftir Hal Asby. Ekkert hefur verið ýkt um frammistöðu Peters O’Toole í aðalhlutverkinu, hann er hreint út sagt frábær í hlutverki Maurice, manns sem hefur lifað lífinu á eigin forsendum og látið aðra sitja á hakanum, jafnvel konu sína og börn. Eftir því sem á líður verður honum æ betur ljóst að tilraun hans til að seilast eftir æskuþrótti Jessie er andvana fædd og á grafarbakkanum stendur hann frammi fyrir þeirri staðreynd að hann er einn og yfirgefinn og hefur ekki hugmynd um hver hann er. Leslie Phillips gefur O’Toole lítið eftir í hlutverki taugahrúgunnar Ians; Vanessa Redgrave er traust að vanda og nýliðinn Jodie Whittaker, sem leikur vandræðagemsann Jessie, lofar afar góðu. Bergsteinn Sigurðsson Mest lesið „Af hverju er ég að leita í eitthvað svona ljótt?“ Lífið Óresteia og Lína sigursælust á Grímunni Menning Stjörnulífið: Berir að ofan í brúðkaupi Lífið „Þetta er búið að vera eins og einhver brandari“ Bíó og sjónvarp Gói Sportrönd og Tinna selja í Hveragerði Lífið Óhefðbundið leynivopn Helgu Sigrúnar Lífið Móðurhlutverkið næst á dagskrá hjá Þóreyju Lífið Frumkvöðull selur elegant íbúð í 101 Lífið Nálægðin við dauðann gjörbreytti ferlinum Lífið Kveðjustund í ráðhúsinu Lífið Fleiri fréttir „Af hverju er ég að leita í eitthvað svona ljótt?“ Frumkvöðull selur elegant íbúð í 101 Kveðjustund í ráðhúsinu Þegar yfirvöld gengust við fljúgandi furðuhlutum Óhefðbundið leynivopn Helgu Sigrúnar Nálægðin við dauðann gjörbreytti ferlinum Gói Sportrönd og Tinna selja í Hveragerði Móðurhlutverkið næst á dagskrá hjá Þóreyju Stjörnulífið: Berir að ofan í brúðkaupi Stórstjörnur tróðu upp í útskriftarveislum Verzlinga Áslaug lék eftir útskriftarpósu móður sinnar Draumabrúðkaup Gerðar við Garda-vatn Stjúpur og fjólur það heitasta Þeir lofuðu rokki en afhentu rækjusamloku á Þingvöllum „Formaður Sjálfstæðisflokksins átti eflaust flott úr“ Sagt að drulla sér heim þegar hún ætlaði að kjósa í fyrsta sinn Krakkatía vikunnar: Bein, Grettir og gúrkutíð Grafinn í sand í sólarhring Fréttatía vikunnar: Eldur, Karl III og Þjóðhátíð „Við erum bara tvö eftir“ Afi snýr aftur á litla sviði Þjóðleikhússins Allir fárveikir eftir tónlistarmyndband Helgi Björns og Ragga Gísla ætla að trylla lýðinn með tali og tónum „Ég viðurkenni alveg að ég mun sakna Tenerife“ Tilkynntu óvart dauða konungsins „Ógeðslega flókinn tími í lífi fólks“ Ætla valdasjúkir tækifærissinnar að steypa okkur í glötun? Hvað veistu um... flugvelli? Vignir Vatnar opnar sig um sjálfsvígshugsanir Lygilega erfið þrautabraut Sjá meira
Maurice og Ian eru leikarar sem mega muna fífil sinn fegurri. Áður fylktu áhorfendur liði í leikhúsið til að berja þá augum en nú er liðið á ævikvöldið og hlutverkin ekki upp á marga fiska; Maurice fær stöku sinnum að geispa golunni í kvikmyndum en Ian hefur enn vott af sjálfsvirðingu og tekur ekki í mál að leika lík. Fyrir utan hvorn annan eiga þeir félagsskap í fáum og lifa nánast sem hjón, graðga í sig pillum saman á morgnana, klippa táneglurnar hvor á öðrum og lesa minningargreinar um fallna kollega. Þegar ung frænka Ians flytur inn á frænda sinn hugsar hann sér gott til glóðarinnar og býst við að það verði stjanað við sig til æviloka. Frænkan reynist hins vegar forhertur vandræðaunglingur sem hefur annað í huga en að hjúkra gamalmennum. Kvennaflagarinn Maurice býðst þá til að taka stúlkuna upp á sína arma, lóðsa hana um London og kúltívera en lætur þess ógetið hvað hangir á spýtunni. Rithöfundurinn Hanif Kureishi á heiðurinn af handritinu sem er býsna sterkt; myndin er allt í senn bráðfyndin og harmræn. Samskipti Ians og Maurice eru til dæmis kostuleg en það er stutt í tregann og sagan sveiflast listilega þarna á milli. Það er mikið haust í sögunni og hrörnun leikur stórt hlutverk, stundum í kómísku ljósi, en heildarmyndin sem dregin er upp af hlutskipti eldri borgara er raunsæislega ófögur. Hér er þó líka hlýja því Venus er öðrum þræði þroskasaga og minnir óneitanlega á aðra slíka þótt ólíkar séu, það er Harold og Maude eftir Hal Asby. Ekkert hefur verið ýkt um frammistöðu Peters O’Toole í aðalhlutverkinu, hann er hreint út sagt frábær í hlutverki Maurice, manns sem hefur lifað lífinu á eigin forsendum og látið aðra sitja á hakanum, jafnvel konu sína og börn. Eftir því sem á líður verður honum æ betur ljóst að tilraun hans til að seilast eftir æskuþrótti Jessie er andvana fædd og á grafarbakkanum stendur hann frammi fyrir þeirri staðreynd að hann er einn og yfirgefinn og hefur ekki hugmynd um hver hann er. Leslie Phillips gefur O’Toole lítið eftir í hlutverki taugahrúgunnar Ians; Vanessa Redgrave er traust að vanda og nýliðinn Jodie Whittaker, sem leikur vandræðagemsann Jessie, lofar afar góðu. Bergsteinn Sigurðsson
Mest lesið „Af hverju er ég að leita í eitthvað svona ljótt?“ Lífið Óresteia og Lína sigursælust á Grímunni Menning Stjörnulífið: Berir að ofan í brúðkaupi Lífið „Þetta er búið að vera eins og einhver brandari“ Bíó og sjónvarp Gói Sportrönd og Tinna selja í Hveragerði Lífið Óhefðbundið leynivopn Helgu Sigrúnar Lífið Móðurhlutverkið næst á dagskrá hjá Þóreyju Lífið Frumkvöðull selur elegant íbúð í 101 Lífið Nálægðin við dauðann gjörbreytti ferlinum Lífið Kveðjustund í ráðhúsinu Lífið Fleiri fréttir „Af hverju er ég að leita í eitthvað svona ljótt?“ Frumkvöðull selur elegant íbúð í 101 Kveðjustund í ráðhúsinu Þegar yfirvöld gengust við fljúgandi furðuhlutum Óhefðbundið leynivopn Helgu Sigrúnar Nálægðin við dauðann gjörbreytti ferlinum Gói Sportrönd og Tinna selja í Hveragerði Móðurhlutverkið næst á dagskrá hjá Þóreyju Stjörnulífið: Berir að ofan í brúðkaupi Stórstjörnur tróðu upp í útskriftarveislum Verzlinga Áslaug lék eftir útskriftarpósu móður sinnar Draumabrúðkaup Gerðar við Garda-vatn Stjúpur og fjólur það heitasta Þeir lofuðu rokki en afhentu rækjusamloku á Þingvöllum „Formaður Sjálfstæðisflokksins átti eflaust flott úr“ Sagt að drulla sér heim þegar hún ætlaði að kjósa í fyrsta sinn Krakkatía vikunnar: Bein, Grettir og gúrkutíð Grafinn í sand í sólarhring Fréttatía vikunnar: Eldur, Karl III og Þjóðhátíð „Við erum bara tvö eftir“ Afi snýr aftur á litla sviði Þjóðleikhússins Allir fárveikir eftir tónlistarmyndband Helgi Björns og Ragga Gísla ætla að trylla lýðinn með tali og tónum „Ég viðurkenni alveg að ég mun sakna Tenerife“ Tilkynntu óvart dauða konungsins „Ógeðslega flókinn tími í lífi fólks“ Ætla valdasjúkir tækifærissinnar að steypa okkur í glötun? Hvað veistu um... flugvelli? Vignir Vatnar opnar sig um sjálfsvígshugsanir Lygilega erfið þrautabraut Sjá meira