Ekkert sögulegt afrek

Embætti forseta Bandaríkjanna er án nokkurs vafa eitt það valdamesta í heimi og af þeim sökum er fjölmörgum í nöp við þann sem sinnir því hlutverki hverju sinni enda hafa Bandaríkin verið ýmist tákn frelsis eða heimsvaldastefnu í heimssögunni. Öryggisráðstafanir í kringum ferðir forsetans eru þær mestu í heiminum og hann má varla færa sig um set án þess að það sé skipulagt í þaula af þrautþjálfuðum leyniþjónustumönnum. Tryggð við embættið og ríkið er einn helsti máttarstólpi CIA enda ætti svikari auðvelt með að færa hvers kyns óþjóðalýð líf forsetans á silfurfati.

Í The Sentinel er þessi umdeilda stofnun (sem CIA vissulega er) í forgrunni. Aðalpersónan, Pete Garrison, er reynslubolti sem hikar ekki við að beygja reglurnar til að vernda þá sem landinu stjórna. Þrátt fyrir að njóta virðingar meðal samstarfsmanna sinna hefur honum ekki tekist að feta sig upp metorðastigann. Garrison gegnir því hlutverki að gæta forsetafrúarinnar, Söruh Ballentine, og virðist hafa tekið hlutverk sitt fullbókstaflega því þau tvö eiga í leynilegu ástarsambandi. Þegar gamall vinur Garrisons er drepinn kviknar grunur um að eitthvað sé ekki með felldu innan CIA og gamall nemi Garrisons, David Breckinridge, er fenginn til að rannsaka málið. Garrison og Breckinridge hafa eldað grátt silfur saman eftir að sá síðastnefndi sakaði lærimeistara sinn um að halda við eiginkonu sína. Þegar Breckin­ridge hefur rannsókn sína berast böndin að Garrison og allt bendir til þess að hann sé höfuðpaurinn á bak við morðtilraun á forseta Bandaríkjanna. Breckinridge fær því þarna kærkomið tækifæri til að klekkja á fjandmanni sínum.

Óneitanlega hlýtur að vera erfitt fyrir kvikmyndagerðarmann að búa til eitthvað nýtt í kringum hina formföstu leyniþjónustu Bandaríkjanna, leyndin í kringum hana er enda sterkasta vopn CIA. The Sentinel er heldur ekkert að rembast við að feta ótroðnar slóðir heldur reynir að nýta sér allt það góða sem hefur verið gert. Garrison á auðvelt með að vinna hug og hjörtu áhorfandans með herkænsku sinni en hlutverkið er klæðskerasniðið fyrir Michael Douglas enda hefur hann leikið hina rosknu týpu oftar en einu sinni. Arftaki hans á hvíta tjaldinu, Kiefer Sutherland, er einnig í kunnuglegu hlutverki sem reglubókarmaðurinn David Breckinridge. Sutherland er einfaldlega það mikill gæðaleikari að honum getur ekki brugðist bogalistin. Eva Longoria lætur hins vegar lítið fyrir sér fara enda er hlutverk hennar aðallega að spranga um í níðþröngri svartri dragt og hlusta á viðreynslusetningar frá samstarfsfélögum sínum.

The Sentinel byrjar frekar hægt en vinnur vel á. Leikstjórinn Clark Johnson er duglegur að blanda fréttamyndum og grafískum útfærslum af morðhótunum við kvikmyndina sem heppnast í flestum tilvikum ágætlega og tónlist Chris Beck skapar rétta andrúmsloftið. Kvikmyndin er langt frá því að vera söguleg í flokki leyniþjónustumynda en tekst vel upp með að halda áhorfandanum við efnið og sér til þess að enginn fer úthvíldur út úr kvikmyndahúsinu.