Kennarastarfið er hugsjón

Paloma kennir krökkum í fyrsta bekk í Lindaskóla og er auk þess deildarstjóri yngstu deildarinnar í skólanum. Strax á unga aldri var hún staðráðin í að verða kennari og þakkar það meðal annars mörgum góðum kennurum sem hún sjálf hafði á sinni skólatíð. "Það kom ekkert annað til greina en að verða kennari," segir Paloma, sem er ánægð með lífið og tilveruna þó að launin mættu vera hærri. "Þetta er hugsjón og ég lifi fyrir starfið." Mikilvægast finnst henni að sjá vellíðan og árangur barnanna af skólastarfinu. "Það er ómetanlegt að fá að móta börn með foreldrum þeirra. Þetta er einstakt starf að því leyti." Eftir útskrift úr Kennaraháskólanum fór hún aftur heim til Vestmannaeyja og kenndi þar í fimm ár áður en hún flutti á fasta landið. Og það var ekkert smávegis afl sem dró hana þaðan árið 2000. "Það var ástin, ég elti ástina," segir hún og hlær en skömmu áður hafði hún kynnst mannsefni sínu, Jóni Pétri Úlfljótssyni danskennara. Þau eiga hvort sinn soninn og búa hamingjusöm í Breiðholtinu. Paloma var beðin um að gefa kost á sér til stjórnarsetu í Félagi grunnskólakennara og lét til leiðast. Hún hafði áður sinnt trúnaðarstörfum fyrir starfsstétt sína og alltaf verið með munninn opinn, eins og hún segir sjálf. Samningaviðræður kennara í vetur og verkfallið sem stóð í margar vikur sitja enn í henni og starfssystkinum hennar. "Það er langt í frá að kennarar hafi jafnað sig á verkfallinu og lögunum sem gerðu þeim að mæta aftur til starfa. Þetta var algjört áfall og við trúðum aldrei að þetta myndi fara svona." Hún segir málin ennþá mikið rædd á kennarastofunni og ekki annað að gera fyrir nýja stjórn Félags grunnskólakennara en að reyna að finna nýjan flöt á kjaramálunum. Faðir Palomu kom hingað upp úr 1960 og kynntist hér móður hennar. "Hann kom til að vinna og upplifa ævintýri og þau eru enn búsett í Vestmannaeyjum." Hún reynir að fara eins oft til Spánar með fjölskyldunni og mögulegt er enda er föðurfólk hennar búsett þar. Hún getur þó ekki farið árlega eins og hún helst vildi. "Það eru ekki til peningar til þess, kennarar hafa ekki efni á því," segir Paloma og brosir út í annað. Í staðinn heldur hún í spænska siði, þá helst matseldina enda Spánverjar mikið matarfólk. Og svo er það dansinn sem gerir jú hvern mann glaðari. "Ég dansa samkvæmisdansa einu sinni í viku," segir hún og neitar staðfastlega þegar hún er spurð hvort hún sé góð. Bóndi hennar leiðbeinir henni á gólfinu en dansfélaginn er annar. "Ég er ekki nógu góður dansari til að dansa við Jón Pétur," segir lífsglaði Vestmannaeyingurinn með spænska nafnið sem lifir fyrir kennsluna og börnin og þráir ekkert heitar en að kennarar njóti virðingar í samfélaginu.