Nýtt síldarævintýri í uppsiglingu?

Munum við aftur upplifa síldarævintýri eins og í gamla daga þar sem ungar stúlkur og piltar flykktust þúsundum saman til Norður- og Austurlands til að vinna í síld? Endurkoma norsk-íslensku síldarinnar inn í íslenska lögsögu vekur slíkar spurningar. Þetta er sú mynd sem við höfum af síldarárunum. Síldin veiddist á sumrin úti fyrir Norður- og Austurlandi og skólakrakkar notuðu sumarfríið til að raka inn tekjum fyrir veturinn. Ungar stúlkur í stórum hópum söltuðu síld á bryggjunum en strákarnir voru ýmist á síldarbátunum eða sáu um að þjónusta stúlkurnar á bryggjunum. Þegar síldarbátarnir komu svo í land var gjarnan slegið upp ball og rómantíkin blómstraði. Þannig liðu sumrin á Íslandi allt fram til ársins 1968 að síldin hvarf. En nú virðist hún vera komin aftur. Þessi stóra verðmæta norsk-íslenska síld, sem síldarævintýrið forðum byggðist á, hefur síðustu daga flætt inn á Austfjarðahafnir. Menn sjá þann tíma í hillingum þegar fólk var á bryggjunum í hundraðatali að salta síld í tunnur. Síðan eru liðin hartnær 40 ár en það er ólíklegt að annað eins gerist aftur. Allt er orðið breytt. Síldveiðiskipin í dag eru margfalt stærri og aflastameiri en þau sem notuð voru í gamla daga. Það þýðir að mun færri sjómenn þarf til að veiða hana. Vinnslan í landi er meira og minna orðin vélvædd. Það þarf því ekki lengur mörghundruð starfsmenn til að vinna síldina. Aðspurður hvort öll rómantík sé horfin úr síldarvinnslunni segir Haraldur Jörgensen, verkstjóri hjá Síldarvinnslunni, að það sé rétt, ef hún hafi þá einhvern tíma verið fyrir hendi. Hann muni eftir því þegar hann byrjaði í síldinni 12 ára gamall að hún hafi fyrst og fremst snúist um slor og vinnu. Ungar stúlkur og piltar vinni nú í vinnslunni en stemmningin úti á bryggju sjáist ekki nú eins og forðum daga. Þessi gömlu síldarár komi aldrei aftur. Hann hafi ekki trú á því að menn færi sig út á bryggju til að salta undir berum himni.