Flóttafólkið hefur fest hér rætur

Samtals 420 flóttamenn hafa komið hingað til lands á vegum íslenska ríkisins síðastliðin fimmtíu ár. Langflestir þeirra hafa ílenst hér, ýmist í Reykjavík eða úti á landi, að sögn Hólmfríðar Gísladóttur sem unnið hefur að málefnum þessa fólks hjá Rauða krossi Íslands um árabil og fylgst vel með því. Hólmfríður sagði, að búferlaflutningar á þeim þrettán hópum flóttamanna sem komið hefðu hingað til lands hefðu ekki verið tíðari heldur en tíðkaðist hjá öðrum landsmönnum, með örfáum undantekningum þó. Pólverjarnir hefðu tollað illa hér og hópurinn sem kom frá Kosovo 1999 hefði átt þess kost að fara heim aftur undir vernd, samkvæmt boði Sameinuðu þjóðanna. Það hefði orðið til þess að 37 manns hefðu snúið aftur til heimkynna sinna. Þannig hefði hópurinn á Reyðarfirði farið heim eins og hann lagði sig. Nokkrir þeirra sem hefðu farið til Dalvíkur hefðu flutt suður á bóginn. Sá hópur öðlaðist íslenskan ríkisborgararétt á síðasta ári. Hólmfríður sagði enn fremur að flóttamennirnir frá Króatíu hefðu ýmist verið Serbar eða fólk af blönduðum hjónaböndum, þar sem annað var af serbneskum uppruna og hitt af króatískum. Vegna þessarar blöndunar voru fjölskyldurnar ofsóttar og reknar burtu úr eigin landi. Hún bætti við að flóttafólkið af serbneskum uppruna hefði samlagast sérlega vel og mætti nefna Akureyri í því sambandi. "Búferlaflutningar þessa fólks hefur algjörlega verið háð atvinnu þess og skólagöngu barnanna, rétt eins og hjá öðrum landsmönnum,"sagði hún. "Það er áberandi hjá þessum fjölskyldum, ekki síst serbnesku fjölskyldunum, sem hefur kannski verið splundrað áður en þær komu hingað að foreldrarnir fylgja börnum sínum ef þau þurfa að sækja skólagöngu annars staðar á landinu. Þá flytja þau einfaldlega." Ríkistjórnin samþykkti í vikunni að taka á móti allt að 30 flóttamönnum frá Kólumbíu og fyrrum Júgóslavíu. Það verður þá 14. hópurinn sem íslenska ríkið tekur á móti. Árni Gunnarsson formaður Flóttamannaráðs sagði, að íslenskir fulltrúar myndu líklega hitta þetta fólk í júní og júlí. Lögð væri áhersla á að kynna því landið og allar aðstæður, þannig að það vissi að hverju það gengi.