Púlvinna að vera heimilislaus

"Ég þakka Guði fyrir að hann hefur ekki farið út í neyslu, því þó hann sé ungur væri voðinn vís hefði ég ekki verið kominn í lag sjálfur," segir Hörður um son sinn Óðin Þór. Hann er fjórtán ára og býr með föður sínum í Byrginu.

Hörður var þó ekki líklegur til að verða að fíkli þegar hann var ungur drengur sem stundaði allar mögulegar íþróttir af miklu kappi. "Svo þegar ég varð fjórtán ára hætti ég alveg í öllu sporti og byrjaði að drekka. Svo þegar ég fór í fyrsta sinn upp á Litla-Hraun nítján ára gamall lærði ég á harðari efni og þar með hófst sú neysla."

Hörður var heimilislaus í mörg ár og getur því útskýrt það hvernig flestir sem svo er fyrir komið geta orðið sér úti um húsaskjól. "Yfirleitt er það þannig að nokkrir heimilislausir taka sig saman og verða sér úti um efni sem oftast er keypt fyrir eitthvert þýfi sem dílernum hugnast. Svo er því veifað í fíkil sem á íbúð eða hefur yfir slíku að ráða og þá er díllinn sá: "Við höldum þér uppi á efnum en þú leyfir okkar að vera." Svo er haldið margra daga geim þar sem hinir heimilislausu hrúgast á einhvern einn. Þetta eru þessi partí sem löggan er að stoppa en ég veit ekki hvort hún áttar sig á því að megnið af liðinu er heimilislaust fólk. Svona gekk þetta fyrir sig hjá mér í mörg ár. Ég var einn af þeim sem voru á götunni en kom mér þó alltaf inn í hús og það er ein erfiðasta vinna sem ég hef tekið að mér, skal ég segja þér. Þetta er rosa púl því þú þarft alltaf að vera á tánum með alls konar reddingar. Enda var það ekki að ástæðulausu að ég var kallaður Höddi Karls - sem er líklegur til alls. En þar er alveg grátlegt hvað maður er búinn að eyða miklu í þetta. Þegar ég var giftur tókum við hjónin það saman hverju við eyddum í dópneyslu á mánuði. Á þeim tíma vorum við þó bara róleg og fannst sem við værum varla að gera neitt en þegar það var tekið saman kom í ljós að við eyddum tæpri hálfri milljón í neyslu og þetta var árið 1996. Guð sé lof að ég er kominn hingað og hef frelsast og öll þessi fortíð er á bak og burt."