Óli Björn varar Lilju við því að svíkja lit

Óli Björn talar um að Ísland sé land samsteypuríkisstjórna og forsenda þess að slíkt samstarf gangi sé að traust og trúnaður ríki milli forystumanna flokkanna. Hann segir flókið að mynda slíkar stjórnir þannig að flokkum takist að halda í sín stefnumið, þá gagnvart kjósendum sínum og eðlilegt sé við slíkar aðstæður að stundum mæti mótbyr.

Mikilvægi samstöðunnar

„Eng­in rík­is­stjórn kemst í gegn­um kjör­tíma­bil án þess að vind­ar blási á móti af og til. Í mótvindi reyn­ir á ráðherra og stjórn­ar­liða. Þá reyn­ir á póli­tísk­an karakt­er stjórn­mála­manna – hvort þeir hafa burði til að standa heil­ir að baki ákvörðunum sem þeir tóku þátt í að taka eða hlaupa und­an ábyrgð og reyna að varpa henni á aðra,“ segir Óli Björn.

Þó hann tali undir rós og nefni engin nöfn ræður samhengi merkingunni og þarf enga bókmenntafræðinga til að lesa hér á milli lína, hvert þingflokksformaðurinn beinir spjótum sínum. Efst á baugi frétta vikunnar sem snúa að stjórnmálunum hafa verið orð Lilju þess efnis að hún hafi verið mótfallin því hvernig staðið var að sölu Íslandsbanka.

Lilja verður neðanmálsgrein og léttavigt sjái hún ekki að sér

Orð Lilju um bankasöluna eru umfjöllunarefni Ívars, skopmyndateiknara Morgunblaðsins í dag en sjá má mynd af Lilju þar sem hún beinlínis hendir sprengju í ríkisstjórnarsamstarfið.

Óli Björn varar Lilju, sem þó er aldrei nefnd í grein þingflokksformannsins, við og vænir hana óbeint um lýðskrum í niðurlagi greinar sinnar:

„Slík­ir stjórn­mála­menn verða yf­ir­leitt ekki annað en létta­vigt – marka aldrei spor í sög­una – verða í besta falli til­efni fyr­ir neðan­máls­grein í stjórn­mála­sög­unni. Þeirra verður getið í sömu neðan­máls­grein sem grein­ir frá þeim sem hæst hrópa með stór­yrðum, sví­v­irðing­um og dóm­um um menn og mál­efni,“ segir Óli Björn.