Telur stóra vandamál kvikmyndageirans ekki felast í kynfærum

„Stóra vandamálið í kynjahallanum á úthlutun styrkja frá Kvikmyndamiðstöð er ekki hvort umsækjandi er með kynfærin innvortis eða utanáliggjandi,“ segir rithöfundurinn Friðrik Erlingsson í aðsendri grein sem birtist inn á Klapptré í gær.

Undanfarið hafa kynjakvótar á úthlutanir Kvikmyndasjóðs verið talsvert í umræðunni. Engin kona var til að mynda leikstjóri, handritshöfundur, kvikmyndatökumaður eða höfundur tónlistar í kvikmynd í fullri lengd árið 2014 en alls komu sjö myndir í fullri lengd út í fyrra.

„Það er ákveðinn valdastrúktúr í þessari grein sem flestir eru blindir á og viðheldur þessu ástandi,“ sagði Dögg Mósesdóttir meðal annars við Fréttablaðið fyrr í ár og í júlí steig Baltasar Kormákur fram, í Föstudagsviðtali Fréttablaðsins, að hann væri nú hlynntur kynjakvóta.

„Flestar þessara kvenna, sem hafa látið í sér heyra, hafa verið ansi óvægnar í garð karlkyns kollega sinna, og hafa talað um ‘typpalykt’ af úthlutunum í gegnum tíðina og að konur séu almennt orðnar þreyttar á að horfa á myndir um ‘karla í krísu’, svo aðeins tvö ósmekkleg og ómálefnaleg dæmi séu nefnd hér,“ segir Friðrik í grein sinni þar sem hann gagnrýnir umræðuna töluvert.

Í grein sinni gantast Friðrik aðeins með að hann hafi þótt að þola þá niðurlægingu að ráðgjafi af kvenkyni hafi verið settur til að fjalla um umsókn sína til sjóðsins. „Hvernig getur hún/þær nokkurn tímann skilið minn hugmynda- og tilfinningaheim?“ skrifar hann.

„Stóra vandamálið er skorturinn á skýrum og afmörkuðum vinnureglum fyrir ráðgjafa Kvikmyndamiðstöðvar, svo þeir komist ekki lengur upp með að hafa ‘persónulega skoðun’ á umsóknum eða umsækjendum,“ segir Friðrik.

Í lokahluta greinarinnar segir Friðrik að það þurfi að semja nýjar og skýrari reglur um starf ráðgjafa hjá Kvikmyndamiðstöð sem tryggi að ráðgjafinn nýti faglega þekkingu sína til hins ýtrasta. Leggur hann til að handritsumsóknir séu sendar inn nafnlaut og sé það samþykkt fái það að halda áfram frekara ferli.

„Því þegar upp er staðið og ljósin kvikna í salnum er áhorfendum ekki efst í huga af hvoru kyni höfundar eða framleiðendur eru, heldur hvort upplifunin hafi verið sönn, hvort sagan hafi snert við þeim, sagt þeim eitthvað nýtt um þá sjálfa eða speglað raunveruleikann með nýjum og óvæntum hætt,“ segir í niðurlagi greinarinnar.

Grein Friðriks má lesa í heild sinni inn á Klapptré.