Ofsóknarbrjálæði pólitíkusa og meðvirkni almennings

Sif og Hrafn hafa aldrei hist en eru fastur partur af leshring hvort annars á netinu. Þau eru sammála um að árið 2014 hafi verið ansi litskrúðugt fréttaár og af mörgu sé að taka.

Sif: Framsóknarflokkurinn setur mark sitt á þetta ár.

Hrafn: Hann kom upp í öllum skrýtnum og asnalegum umræðum.

Sif: Borgarstjórnarkosningarnar standa upp úr og hvernig flokkurinn ákvað að keyra á þessari múslimaandúð. Ég held að það gæti skilið eitthvað eftir sig og það verður spennandi að fylgjast með þingkosningum næst og sjá hvort þær verði þessu marki brenndar. Svona flokkar sem gera út á þjóðernishroka þekkjast í Skandinavíu og Bretlandi. Hingað til höfum við verið hálfpartinn laus við þetta en það er írónískt að nú hefur Framsókn fært okkur nær Evrópu, flokkurinn sem er svo á móti Evrópu.

Hrafn: Þetta var öfga hægrafylgi sem lá á lausu og fólk sá ekki samsvörun í Halldóri Halldórssyni sem er léttur náungi, liberal týpa í flottri úlpu og svona. Þetta var leið Framsóknarflokksins til að komast inn og það sorglega er að það tókst. 

Sif: Það er gamall frasi úr bandarískri pólitík sem segir að ekki allir demókratar séu hestaþjófar, en allir hestaþjófar séu demókratar. Núna sitja framsóknarmenn uppi með rasista landsins, það þýðir ekkert að allir framsóknarmenn séu rasistar en rasistar eru búnir að finna sér flokkinn til að fylgja.

Allir sekir í leiðréttingunni

En ef við færum okkur úr borginni yfir í ríkisstjórnina. Þar gekk ýmislegt á, svo sem 250 króna máltíð og skuldaleiðrétting.

Hrafn: Ég fékk í alvöru svona kvíðagæsahúð þegar þú minntist á þessa skuldaleiðréttingu.

Sif: Það er mál sem margir eða jafnvel allir hafa skitið á sig í. Framsóknarflokkurinn lofar þessu, sem er skrýtið loforð. Svo standa þeir við loforðið. Sjálfstæðisflokkurinn sem var með þeim í stjórn var á móti þessu í kosningabaráttunni en tekur svo þátt í þessu. Svo þegar þeir lofa þessum 80 milljörðum fer stjórnarandstaðan að gagga og segja: „Já, en þið lofuðuð meiru!“ En þau voru á móti þessu og af hverju eru þau þá að hvetja þá áfram til að eyða meiri pening? Svo er við kjósendur að sakast sem kusu þetta yfir sig. Þannig að við erum líklega öll sek í þessu máli.

Hrafn: Fyrst var þetta réttlætismál. Það átti að stela frá þeim ríku og gefa fátæku. Svo endar þetta á að þessu er stolið úr velferðarkerfinu og gefið til hinna nokkuð ríku.

Óvinsældir stjórnmálamanna

Talandi um velferðarkerfið, hvernig líst ykkur á stöðuna á því?

Hrafn: Það er fyndið að kokka ríkisbókhaldið þannig að það séu 80 milljarðar til að setja í skuldaleiðréttingu en alls staðar annars staðar þurfi að skera niður. Þetta er pólitík og hefur ekkert með bókfærslu að gera heldur hugmyndafræði.

Sif: Það hefur verið einblínt á lítil, ómerkileg mál þegar stór vandamál blasa við. Það eru til dæmis allir hættir að pæla í hátæknisjúkrahúsum. Nei, það á frekar að senda stofnanir út á land og passa Mjólkursamsöluna og svona smotterí á meðan heilbrigðiskerfið sveltur.

Hrafn: Svo vilja engar stofnanir fara og engar hagsýnar ástæður eru gefnar fyrir flutningum. Þetta er bara vesen en svo er sagt „við skulum byggja allt þetta land“, eins og tekið upp úr einhverri Mósebók.

Sif: Við tölum eins og pólitíkusar séu óvinsælasta fólk landsins, sem þeir eru kannski. Það er svolítið merkilegt á þessu ári að það var einn pólitíkus sem allir vildu halda og það var Jón Gnarr en hann hætti á meðan pólitíkusar sem allir vildu losna við, eins og Hanna Birna, sátu sem fastast.

Hrafn: Það er eðli atvinnupólitíkusa. Jón Gnarr var ekki atvinnupólitíkus, honum fór að leiðast og hann ákvað að gera eitthvað annað.

Sif: Það er aðdáunarvert en það er líka synd.

Hrafn: Hann er fiðrildi sem þú getur ekki fangað. Það sem hann kannski óttast, og ég deili þeim ótta með honum, er hvort þú náir að breyta kerfinu áður en kerfið nær að breyta þér.

Vænisýki og loftárásir

Ef við komum inn á lekamálið, þá er það nokkuð sem mallaði allt árið. 

Hrafn: Ég held að allt í kringum það mál verði kennt sem skólabókardæmi um hvernig maður eigi ekki að díla við það að gera mistök. Jóhann Páll og Jón Bjarki voru sakaðir um nornaveiðar svo lengi því þeir voru að hamra á þessu en málið er að nornaveiðar eru réttlætanlegar þegar það er norn hinum megin. Þeir hömruðu alla leiðina þar til eitthvað brotnaði. 

Sif: Það getur ekki hafa verið auðvelt að elta þetta mál. Þeir fengu skít og skömm fyrir. Mér finnst fjölmiðlar hafa átt erfitt ár. 

Hrafn: Það er verið að hóta blaðamönnum úr æðstu röðum. Það hefur alveg verið þekkt að einhverjir Hells Angels-menn hóti blaðamönnum en núna eru það bókstaflega embættismenn sem hóta að láta reka fólk eða taka peninga af því. Menn eru ekki einu sinni að segja þetta undir rós lengur.

Sif: Stjórnmálamenn líta alltaf á það sem persónulega árás þegar það er verið að fjalla um þá. Þeir skilja ekki að fjölmiðlar hafa sinn tilgang líka. Þeir eru fjórða valdið og ber ákveðin skylda til að fjalla um ákveðin mál, en allt í einu er allt orðið einelti og loftárásir. 

Hrafn: Ég held að þetta sé persónuleikabrestur hjá ákveðnum stjórnmálamönnum. Eins og einn forsætisráðherra sem verður svo sár í viðtölum og svo auðvelt að ná honum upp. Þetta er svona Nixon-þema, hann verður alltaf sveittur á efri vörinni þegar hann mætir í viðtal. Þetta snýst ekki bara um pólitík og fjölmiðla. Þetta eru Íslendingar í hnotskurn, það er bannað að rugga bátnum og vera með vesen. Þetta sést á mótmælahreyfingunni Jæja sem gengur út á að vera ekki með hörð mótmæli, heldur syngja og vera dönnuð. Svo voru þau með þögul mótmæli. Ég man ekki hvenær í mannkynssögunni slíkt skilaði nokkrum hlut. 

Vont að mæta framsóknarmanni

Á meðan fólk er kurteist en tuðar ofan í kaffibollann þá hafa pistlahöfundar aldrei verið jafn grófir og beinskeyttir. Það er kannski verið að reyna að mynda jafnvægi?

Hrafn: Ég held það sé alveg það sama. Ég fæ að vera úti í horni, bak við tölvuna og hamra á hana. Allt gert í öruggri fjarlægð, en ég myndi fá taugaáfall ef ég myndi ímynda mér allt þetta fólk lesa pistlana. 

Sif: Eina ástæðan fyrir því að ég get skrifað mína pistla er að ég bý ekki á Íslandi. Ef ég ætti á hættu að hitta framsóknarmann í röðinni í Bónus gæti ég ekki skrifað það sem ég er að skrifa. Svona er nálægðin á Íslandi. 

Hrafn: Ég rekst mjög oft á Björn Leifsson í Laugum og hef skrifað ljót orð um hann. Ég hugsa alltaf með mér þegar ég sé hann hvort hann viti af mér og hvað hann hugsi um mig. Ætli hann segi upp áskriftinni minni? 

Erum við ekki fagleg í stjórnmálaumræðunni? 

Hrafn: Alls ekki. Fólk er ekki orðið nógu þroskað til að vera í pólitík. Þú getur ekki notað fjölmiðla til að koma þínum málum á framfæri en farið svo í fýlu þegar þú ert gagnrýndur. En varðandi fréttaárið í heild þá held ég að hraðinn á fréttum hafi aldrei verið meiri vegna samfélagsmiðlanna. Ef eitthvað kveikir neista á samfélagsmiðlum þá er það bara bál og brennur svo hratt. Ég upplifi að málið sé búið að vera í umfjöllun í mánuð þegar það er bara búið að vera einn dag á Facebook enda fjölmiðlar búnir að taka þúsund vinkla á málið áður en dagurinn er liðinn. Pólitíkusar eru líka að díla við þetta, fréttatilkynning fær ekki bara að malla og þeir hafa ekki eins mikla stjórn á umfjöllun. Ætli það sé ekki þess vegna sem þetta er ár upplýsingafulltrúans? Fyrir fimm árum voru engir upplýsingafulltrúar!