Gunnar svarar Gnarr um Guð

Gunnar Þorsteinsson, áður kenndur við Krossinn, segir það ekki rétt hjá Jóni Gnarr að Guð sé ekki til. Jón Gnarr gerði það að umfjöllunarefni sínu í Fréttablaðinu um helgina og Gunnar hefur birt nýja predikun á netinu undir titlinum Jón Gnarr og Guð.

„Ég verð að játa að ég er ósammála þeirri staðhæfingu, en ég ber virðingu fyrir höfundinum,“ segir Gunnar. „Hann er merkilegur maður og hefur afrekað margt á stuttri ævi,“ segir Gunnar Þorsteinsson, í nýrri predikun á Facebooksíðu sinni.

Gunnar bendir á það sem guð segir í sálmi 14 númer eitt. „Heimskinginn segir í hjarta sínu. Guð er ekki til.“

„Ég held að það sé mjög þröngsýnt sjónarmið að halda því fram að menn hafi skoðað alla hluti það vel að þeir geti lýst því yfir að Guð sé ekki til,“ segir Gunnar.

Gunnar segist verða að undirstrika eitt. „Kristin kenning og kristindómurinn sem slíkur og kirkjan hafa ekki átt samleið svo öldum skiptir. Það er vandi okkar. Þessi skortur á samleið kirkju og kristni.“

Jón Gnarr segir í pistli sínum að trúarbrögð hafi verið öflug stjórntæki til að stjórna heilu þjóðunum. Að þau hafi verið íhaldssöm, ströng, andsnúin sköpunargleði, húmor, kynlífi og fleiru. Þá hafi þau jafnvel kúgað og gert lítið úr konum.

„Þetta má alveg til sannsvegar færa þegar við skoðum sögu kirkjunnar. Ég verð að fá að verja kenninguna,“ segir Gunnar.

„Kristindómurinn gerir ekki lítið úr konum. Í Kristi, segir postulinn, er ekki karl eða kona. Það er jöfnuður með karli og konu. Þegar sköpunarverkið er unnið afhendir Guð þeim báðum jafnræði yfir sköpunarverkinu.“

Gunnar segir syndina hafa bjagað myndina, en þegar hún hafi verið upphafin í Kristi þá eigi að ríkja jöfnuður þar í milli. Konur eigi að hafa sama brautargengi.

„Að vísu hefur skort gríðarlega á það innan kirkjunnar, ég játa það og það er til skammar,“ segir Gunnar.

Post by Gunnar Þorsteinsson.

Gunnar bendir á aðra setningu úr grein Jóns: „Hugmyndin um persónulegan guð gengur gegn minni heilbrigðu skynsemi og upplifun og skilningi á heiminum" og segist vera á öndverðu meiði.



„Þegar maður horfir á alheiminn. Horfir á óravíddir himins. Horfir inn í smæðina og sér þennan örfína mekanisma. Hvernig öllu er stýrt og stjórnað af stærðfræðilegri nákvæmni. Þá sé ég höfund.“



Gunnar segir að þegar hann horfi á sitt líf, neyð og þjáningu og hans leit af Guði, sem hafi verið ströng og löng. Sjái hann að Guð sé persónulegur og að hann elski hann sem persónu.

„Þannig er Guð elskandi persónulega. Hann er ekki ópersónulegur kraftur. En hann hefur skapað og merki hans er alls staðar í sköpunarverkinu,“ segir Gunnar. „Ég þarf ekki að fara víða til að sjá að drottinn er höfundur lífs og þessarar sköpunar.“

Hann segir þó að maðurinn, sem umboðsmaður Guðs á jörðinni hafi gert hrapaleg mistök og sé að eyðileggja umhverfi sitt og sjálfan sig með uppreisn gegn vilja Guðs.

Að lokum bendir Gunnar á setninguna: „Flestar framfarir í heiminum eru tilkomnar vegna mannvits, samvinnu og vísinda og oftar en ekki í andstöðu við trúarbrögðin“ úr pistli Jóns og segist ekki geta verið sammála henni. Þó hafi kreddur kirkjunnar heft ákveðnar framfarir.

„En ef við lítum okkur nær og horfum á þjóðirnar í kringum okkur og íslenska þjóð og spyrjum: Hver er gæfa þessarar þjóða? Hver er styrkur þessara þjóða? Á hvaða grunni er þessi blessun sem yfir þessum þjóðum hvílir?“

Þá spyr Gunnar hvort að það sé vegna þess að krossinn sé í fánanum.