Galdurinn liggur í frostinu

„Það er óvenjulega mikið af reyniberjum í ár eins og af öðrum jarðargróðri. Reyniberin eru stórkostlegt haustskraut en líka góð til átu með réttri meðhöndlun,“ segir Hildur Hákonardóttir, höfundur bókarinnar Ætigarðurinn – handbók grasnytjungsins.

Það hefur ekki farið fram hjá neinum að greinar reynitrjánna eru að sligast undan berjum. Svo verður aðeins um stuttan tíma því haustvindar munu senn slíta berjaklasana af trjánum sem verða þá engum til gagns. Margir líta þó ekki við berjunum þar sem þau eru römm og fara ekki vel í maga þess vegna.

Hildur segir hins vegar að berin megi nota bæði í hlaup, til víngerðar og einnig í skreytingar. „Það er hægt að vinna á beiskjunni í berjunum með því að láta þau frjósa fyrst í einn sólarhring og liggja síðan í vatni í þrjá sólarhringa. Þá er nauðsynlegt að skipta um vatn oft á dag eða láta renna á þau.“

Hildur segir að frysting sé ævaforn aðferð til að ná remmu og jafnvel eitri úr plöntum. Suður-Ameríkubúar nýttu þessa aðferð til að ná remmu úr villtum kartöflum.

Hildur segir að reyniberin gerjist gjarnan á trjánum þegar þau eldast. „Ég hef heyrt að það megi sjá á flugi þrasta á haustin þegar þeir fljúga gjarnan á gluggarúður að þeir séu þrælhífaðir.“ - shá