Fjölmörg mál þögguð niður

Sigrún Pálína Ingvarsdóttir, sem hlaut í gær jafnréttisviðurkenningu Stígamóta fyrir árið 2010, segir að alger viðhorfsbreyting hafi orðið gagnvart sér á Íslandi. Sigrún Pálína hefur búið í Danmörku undanfarin misseri. Hún segir að á tímabili hafi hún talið að hún gæti aldrei komið aftur til Íslands. Það hafi breyst og nú líði henni vel á Íslandi. Sigrún Pálína vakti fyrst athygli landsmanna árið 1996 þegar að hún sakaði Ólaf Skúlason, þáverandi biskup, um að hafa beitt sig kynferðisofbeldi þegar að hún var sóknarbarn hans.

Sigrún Pálína segir í samtali við Vísi að henni þætti viðurkenningin vera mikill heiður fyrir sig og málefnið. Mikil breyting hafi orðið frá árinu 1996 þegar að hún og fleiri konur sem klöguðu Ólaf Skúlason hafi fengið þau skilaboð að ef þær myndu tjá sig um málið yrði lífið murkað úr þeim. „Núna erum við verðlaunaðar fyrir það að tala," segir Sigrún Pálína. Það sé gríðarlega mikilvægt að fá viðurkenningu fyrir það að hafa rofið þögnina.

Mikilvægt að fólk finni að því sé treyst



Sigrún Pálína segist vera sannfærð um það að fjöldi kynferðisbrotamála sem hafi verið þögguð niður eigi eftir að koma upp á yfirborðið. Hluti þeirra sé innan kirkjunnar en langstærstur hluti annarsstaðar í samfélaginu. „Ég fæ mikið af meilum frá fólki sem er að segja mér sína sögu. Bæði fólk sem að ekki tengist þessu sviði en líka fólki sem er sjálft misnotað. Og margir eru kannski að segja frá þessu í fyrsta skipti," segir Sigrún Pálína.

Sigrún Pálína segist bjartsýn á að það sem hafi gengið á innan kirkjunnar geri það að verkum að þeir sem hafi orðið fyrir ofbeldi annarsstaðar í samfélaginu af hálfu valdamanna fari að treysta því að frásögnum þeirra verði trúað. „Miklvægast af öllu er að við upplifum að okkur sé trúað. Það er ofbeldi númer tvö ef okkur er ekki trúað," segir Sigrún Pálína.

Sigrún Pálína leggur áherslu á að allir þurfi að finna öruggan vettvang til að tala. Það sé of mikið af fólki sem sé orðið fimmtugt eða jafnvel sextugt og hafi aldrei talað.