Magnús Eiríksson: Þetta var eitthvað annað en hassið

„Karlinn leyfði mér að lesa hana yfir og hún er mjög fín. Það eru sko engin leiðindi þarna í gangi enda er Magnús mikill sögumaður," segir Pálmi Gunnarsson, aðalsamstarfsmaður Magnúsar Eiríkssonar um ævisögu þess síðarnefnda, Reyndu aftur. Bókin er væntanleg 10. október. Tómas Hermannsson skráði söguna og er óhætt að segja að þetta sé berorðari ævisaga en gengur og gerist hjá íslenskum poppurum, meira „djúsí". Magnús dregur hvergi undan í sögum af sukki, rokki og rugli. Ein allra furðulegasta sagan er um það þegar þeir Pálmi voru brottnumdir af geimverum úti á Snæfellsnesi. „Ég er sannfærður um að geimverur tóku okkur í smáferðalag," segir Magnús og Pálmi er á sama máli. „Ég bakka þessa sögu 100 prósent upp," segir hann.

Svona er sagan. Rúnar Marvinsson, kokkur á Búðum á Snæfellsnesi, hafði leyft Pálma og Magnúsi að vinna að músik fyrir næstu Mannakorns-plötu á hótelinu gegn því að spila fyrir gestina. „Við ákváðum að drekka lítið. Ekkert sterkara en rósavín og reykja pínulítinn hassmola sem við vorum búnir að eiga lengi," segir Magnús í bókinni. Hann heldur áfram: „Við fórum snemma að sofa og vöknuðum hressir og kátir daginn eftir. Það var alveg heiðskír himinn. Sól og blíða. Við ákváðum að labba út í hraunið að Búðakletti. Á leiðinni ákváðum við að fá okkur aðeins í haus af molanum góða. Bara eina pípu. Við spjölluðum um væntanlega plötu og vorum í fínu formi. Klukkan var svona tíu að morgni. Suðvestanmegin við Búðaklett er mosavaxin brekka. Þar lögðumst við niður og ákváðum að fara í sólbað enda ekki ský á himni. Ég leggst í mosavaxna brekkuna, beint á móti sólu. Smell ofan í mosann hálfuppréttur og fell óðar í trans. Þungan svefn. Ég var samt búinn að sofa vel um nóttina. Pálmi sofnar svona tveimur metrum frá mér í nákvæmlega sömu stellingu."

Nú fóru undarlegir atburðir að gerast: „Þarna hverfum við félagarnir og vöknum ekki aftur fyrr en sjö klukkustundum síðar, þegar klukkan er orðin fimm um daginn. Þá erum við búnir að liggja í nákvæmlega sömu stellingu, beint upp í sólina, í sjö klukkustundir. Undir öllum venjulegum kringumstæðum hefðum við átt að vera skaðbrunnir enda hafði ekki dregið fyrir sólu allan daginn. Mér var heitt þegar ég vaknaði en ég var nákvæmlega jafnfölur og þegar ég lagðist til svefns. Við Pálmi vöknuðum alveg á sama augnablikinu."

Magnús og Pálmi voru svo speisaðir að þeir gátu ekki talað. „Það var eitthvað allt annað en hass- eða áfengisvíma sem var í gangi þarna," segir Magnús. „Eitthvað óútskýranlegt. Allur máttur var úr okkur. Við rétt komumst upp á hótel."

Hvorki varð úr lagasmíðum né tónleikahaldi og félagarnir voru lengi að ná sér. „Ég klóra mér enn í kollinum út af þessum tímum sem við töpuðum þarna," segir Pálmi. „Við Magnús tölum oft um þennan atburð. Við vorum lengi í afar sérkennilegu ástandi á eftir þetta, en það þarf kannski ekki mikið til."drgunni@frettabladid.is