Sælusvipur á beljunni þegar Auddi Blö sæddi hana

„Þetta er alveg á pari við kúa­mykjuna sem við köfuðum ofan í í Húsdýragarðinum hérna um árið,“ segir Sverrir Þór Sverrisson, sjónvarpsmaður og kvikmyndastjarna. Hann fór ásamt félaga sínum, Auðuni Blöndal, á bæinn Tannstaðabakka í Hrútafirðinum og kynnti sér hvernig daglegt líf íslenskra bænda fer fram. Afraksturinn verður sýndur í þætti þeirra en hápunkturinn var eflaust þegar Auðunn og Sverrir fengu að sæða belju. „Þetta er mjög sérstakt ferli, mennirnir sem eru að vinna í þessu dags daglega eru eldsnöggir og fyrir þá er þetta náttúrlega ekkert mál.“ Sama verður ekki sagt um borgarbörnin þótt sjónvarpsmennirnir tveir hafi borið sig nokkuð vel miðað við aðstæður. Sverrir útskýrir að menn þurfi að ganga í skugga um að endaþarmur beljunnar sé alveg hreinn. „Þú ferð með hendina alveg inn og þarft að kafa nokkuð djúpt,“ segir Sverrir og bætir því við að beljan hafi sýnt Auðuni nokkurn áhuga. „Eina skiptið sem beljan sýndi sælusvip var þegar Auðunn gerði þetta. Hann kom sjálfum sér annars nokkuð á óvart því hann er nú þekktur fyrir að vera ekkert mikið fyrir ógeðslega hluti en kláraði þetta.“

Annars fannst sjónvarpsmanninum magnað að taka á móti þrettán þúsund lifandi kjúklingum sem voru fluttir í bæinn með sendiferðabíl en hreifst mest af rollunum. „Ég er mikill kindamaður, þær eru svolítið eins og mannfólkið, finna sér forystusauð og elta hann alveg út í eitt. Sjálfur myndi ég hins vegar aldrei vilja vera kind en ég skil núna af hverju Bjarni Ármanns er alltaf hangandi uppi í sveit, það er voðalega gott að komast frá amstri dagsins.“

Skúli Einarsson, staðarhaldari á Tannstaðabakka, var nokkuð sáttur við það sem hann sá til strákanna þegar Fréttablaðið náði tali af honum. Þeir hafi verið reiðubúnir að prófa allt. Hann taldi þá vel geta plummað sig sem bændur. „Þeir eru svo miklir félagar og þekkja hvor annan svo vel að þetta starf ætti ekkert að flækjast fyrir þeim,“ segir Skúli.

freyrgigja@frettabladid.is