Stjórnarslit voru tíð

„Það var mun eðlilegra áður fyrr að stjórnir sætu ekki út kjörtímabilið. Fyrir 1988 er það eiginlega bara Viðreisnarstjórnin sem svo gerir," segir Guðni Th. Jóhannesson sagnfræðingur.

Árið 1988 sprakk ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks, Alþýðuflokks og Framsóknarflokks, undir forsæti Þorsteins Pálssonar. Árið 1983 hefðu kosningar með réttu átt að vera í desember. Ákveðið var þó að flýta þeim og voru þær haldnar í apríl það ár. Ríkisstjórn Gunnars Thoroddsen, sem þá sat, var orðin mjög veik, en hafði nægan þingstyrk til að verjast vantrausti.

Árið 1979 sprakk ríkisstjórn Ólafs Jóhannessonar, formanns Framsóknarflokksins, með látum, þegar Alþýðuflokkurinn hætti stuðningi við hana. Ólafur rauf þó ekki þing, heldur kom það í hlut Benedikts Gröndal, formanns Alþýðuflokksins, sem var í forsvari minnihlutastjórnar sem sat fram að kosningum í desember.

Fyrri ríkisstjórn Ólafs sprakk einnig árið 1974. „Það varð sögulegt að því leyti að þegar líf hennar var alveg á enda var búið að leggja fram vantrauststillögu á stjórnina og meirihluti var fyrir því. Ólafur varð hins vegar fyrri til og rauf þing og því kom vantraust ekki til atkvæða," segir Guðni.

Stjórn Hermanns Jónassonar fór frá völdum árið 1958, tveimur árum eftir stofnun. Stjórnin hafði tekið við af stjórn Ólafs Thors, en hann hafði boðað til kosninga ári áður en kjörtímabili lauk. Að lokum má nefna að Stefanía, stjórn undir forsæti Stefáns Jóhanns Stefánssonar formanns Alþýðuflokksins, sat frá 1947 til 1949.- kóp