Glæsilegur Gunnar

Lagasafn Gunnars Þórðarsonar er svo veglegt að hægur leikur yrði að fylla tveggja eða þriggja kvölda tónleikadagskrá með eintómum risasmellum. Sú varð ekki raunin á frábærum tónleikum fyrir fullu Borgarleikhúsi á föstudagskvöldið, heldur var dagskránni skipt smekklega milli hittara, minna þekktra laga og glænýrra. Þessi blanda virkaði þrælvel.

Fyrr á árinu hélt Gunnar sína fyrstu sólótónleika á ferlinum. Aðdáendur hafa misst af miklu síðustu 45 árin því eftirminnilegasti hluti tónleikanna á föstudag var í fyrstu lögunum, þegar Gunnar stóð einn á sviðinu með gítarinn. Hvort sem var í síðHljómalaginu Við saman (þar sem Gunnar gítarpikkaði röddunina með skemmtilegum árangri), Vesturgötu, hinu nýja og gullfallega Annar en ég er eða Lífsgleðinni var þessi kafli skemmtilega innilegur og spjall Gunnars milli laga nokkuð fyndið og áhugavert.

Svavar Knútur stóð sig vel í gestahlutverki. Lék á gítar og söng með Gunnari í þremur lögum og náði Jensensískum hæðum Ástarsælu og Þú og ég. Hljómsveitin, skipuð þeim Jóhanni Ásmundssyni á bassa, Þóri Úlfarssyni á píanó og Ágeiri Óskarssyni á trommur, gerði allt rétt og rúmlega það. Buffið er eins og skapað fyrir svona uppákomur. Raddirnar voru frábærar í Harðsnúnu Hönnu og stríðnislegri útgáfu af Fjólublátt ljós við barinn, auk nýs Íslandslags sem sungið var án undirleiks við mikinn fögnuð viðstaddra.

Eftir að áhorfendur höfðu tekið hressilega undir í opinbera lokalaginu, Bláu augun þín, fengu þeir tvö af eftirlætislögum Gunnars (að eigin sögn), Vetrarsól og Þitt fyrsta bros, í tvöföldu uppklappi. Heilt á litið var um að ræða vel heppnaða tónleika með einum af meisturum íslenskrar tónlistar. Það er sérstakt ánægjuefni að einstakur katalógurinn sé viðraður með þessum hætti.

Kjartan Guðmundsson