Vilja halda öryrkjablokkum í Hátúni

„Næsta ómögulegt er að vinna að endurhæfingu fólks sem býr í íbúðum Öryrkjabandalags Íslands í Hátúni 10," segir Svavar Knútur Kristinsson, frístunda- og félagsauðsráðgjafi hjá Þjónustumiðstöð Laugardals og Háaleitis, en hann er einn þriggja skýrsluhöfunda sem unnu álitsgerð um aðstæður þeirra 300 manns sem búa í húsnæði Öryrkjabandalagsins

að Hátúni 10 og skilað var 2007.

Álitsgerðin var stimpluð trúnaðarmál en hún var gerð að beiðni Sigursteins Mássonar, fyrrverandi formanns Öryrkjabandalags Íslands, og notaði hann hana meðal annars til að rökstyðja nauðsyn fyrir svokallaðri blöndun í Hátúni. Þeim hugmyndum hafði hann unnið að ásamt Helga Hjörvar, fyrrverandi formanni hússjóðs Öryrkjabandlagsins, og gengu þær út á að ófatlað fólk gæti flutt í Hátún 10 og unnið yrði að því að finna öryrkjum íbúðir í venjulegum íbúðarhverfum.

Áreiðanlegar heimildir Fréttablaðsins herma að Garðar Sverrisson, núverandi formaður hússjóðsins, ætli ekki að vinna út frá þeim hugmyndum. „Ég vil fá tækifæri til að ræða þetta mál við mitt fólk áður en ég tjái mig um það á opinberum vettvangi," sagði Garðar um málið.

Í skýrslunni kemur meðal annars eftirfarandi fram: „Í húsinu er mikið af veiku og óvinnufæru fólki, sem hefur lítið við að vera og fer lítið út fyrir húsið. Þetta leiðir til nokkurs konar iðjuleysisástands, þar sem gróusögur, illt umtal og virðingarskortur þrífast.

Þá er einnig um það að ræða að gangarnir eru íverustaðir fólks. Ungt fólk sem kemur í húsið mætir þannig afar óheilbrigðu umhverfi og er það síst hvetjandi. Meðlimir hópsins hafa horft upp á ungt fólk detta inn í hina óheilbrigðu samfélagsgerð og hrörna mjög andlega og félagslega."

Niðurstaða skýrsluhöfunda er að hagsmunum fatlaðra og veikra einstaklinga væri mun betur þjónað í smærri íbúðakjörnum og þjónustueiningum í samblöndun við samfélagið.

Íris Eik Ólafsdóttir, félagsráðgjafi og einn skýrsluhöfunda, segir miður að ekki eigi að snúa frá núverandi formi. „Mér finnst það stangast á við nútímahugmyndir sem tíðkast hafa lengi í nágrannalöndunum," segir hún.

„Þetta hús er ekki barn síns tíma heldur afi síns tíma og ætti

að vera búið að brjóta upp þessa íbúðarbyggð fyrir löngu," segir Svavar Knútur en bendir á að skoðun hans sé ekki áfellisdómur yfir fólkinu sem þar býr heldur þeim aðstæðum sem það býr við.