Héraðsdómur klofnaði í nauðgunarmáli

Héraðsdómur Norðurlands vestra sýknaði í dag karlmann af ákæru um nauðgun. Fjölskipaður dómur klofnaði í málinu.

Manninum var gefið að sök að hafa í ágúst í fyrra reynt að hafa samræði við konuna og nýtt sér það að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Atvikið mun hafa átt sér stað á heimili konunnar og stóðu orð konunnar gegn orði mannsins sem neitaði sök.

Að mati dómsins var framburður beggja staðfastur og trúverðugur. Konan hélt því fram að hún hefði ekki getað spornað gegn háttsemi mannsins og kallað eftir hjálp vegna hræðslu án þess þó að ákærði hefði verið ógnandi. Hún kvaðst ekki hafa verið með fullri meðvitund frá því að hún vaknaði við að ákærði var að klæða hana úr og þar til ákærði hætti athöfnum sínum heldur hefði hún dottið út á milli.

Segir í álit meirihluta dómsins að það liggi fyrir að konan hafi að minnsta kosti ekki verið án meðvitundar allan þann tíma sem ákærði leitaði á hana. Út frá framburði vitna um ölvunarástand konunnar taldi dómurinn að miðað ætti við að konan hafi ekki verið ofurölvi þegar hún fór að sofa. Af þeim sökum væri ekki unnt að ætla að ákærði hefði getað átt von á því að hún svæfi ölvunarsvefni þegar hann fór inn í svefnherbergi til hennar.

Að þessu virtu þótti ölvunarástand hennar og svefndrungi ekki geta skýrt það hvers vegna hún spornaði ekki við athöfnum ákærða og kallaði ekki eftir hjálp en bróðir hennar var í næsta herbergi. „Þá verður einnig að telja að svefndrungi og ölvun hafi ekki orðið til þess að hún skildi ekki þýðingu athafna ákærða," segir meirihlutinn. Taldi meirihlutinn að maðurinn hefði mátt ætla að konan hefði verið meðvituð um atlot hans og ekki verið þeim mótfallin.

Lítil meðvitund konunnar leysir karlinn ekki undan ábyrgð

Einn dómari skilaði séráliti og sagðist sammála meirihlutanum um að framburður konunnar væri mjög trúverðugur og sömuleiðis lýsingar hennar á ástandinu á meðan á kynmökunum stóð. Var dómarinn þeirrar skoðunar að þrátt fyrir það að konan hefði af og til á meðan á þessu stóð komist til meðvitundar leysti það ákærða ekki undan ábyrgð á framkomu sinni.

Engin rök væru fyrir því að vefengja framburð konunnar um að hún hefði ekki getað kallað á bróður sinn vegna hræðslu eða ölvunar. Ákærði hefði sjálfur sagt fyrir dóminum að eftir að hann lagðist upp í rúm konunnar hefði hún hvorki opnað augun né heyrst frá henni hósti eða stuna svo hann myndi. Meðal annars út frá þessu taldi dómarinn að sakfella bæri manninn fyrir brotið.