Stuðningur við landbúnað mestur á Íslandi

Íslenskir bændur tróna nú einir á toppnum sem mestu styrkþegar meðal bænda heims, samkvæmt nýjustu tölum, sem eru fyrir árið 2006. Árið áður deildu þeir efsta sætinu með svissneskum bændum. Við mat á stuðningi við landbúnað reiknar OECD bæði bein fjárframlög hins opinbera sem og stuðning sem felst í innflutningsvernd.

Tölurnar sýna að Íslandi teljast 66 prósent af tekjum bænda vera í formi ríkisstuðnings. Noregur er með 65% en síðan koma Sviss með 63%, Kórea með 63% og Japan með 53%. Í Evrópusambandinu eru styrkir til landbúnaðar nú helmingi lægri en á Íslandi, eða 32 prósent af tekjum bænda. Styrkirnir eru mun lægri í Kanada, 23%, og Bandaríkjunum, 11%, en allra lægstir í Ástralíu, 6%, og á Nýja-Sjálandi, 1%. Meðal styrkjahlutfallið í OECD-ríkjum er 27 prósent.

Heildarstuðningur við íslenskan landbúnað reiknast hafa verið 14.845 milljónir króna á síðastliðnu ári. Tæplega helmingur, eða 7,1 milljarður, var vegna mjólkurframleiðslu, um 2.500 milljónir vegna kindakjöts, um 1600 milljónir vegna alifuglakjöts, um 850 milljónir vegna svínakjöts, 460 milljónir vegna nautakjöts, 340 milljónir vegna eggja og í annað liðlega 800 milljónir.

Helstu rök fyrir stuðningi við landbúnað hérlendis hafa jafnan verið þau að verið væri að verja byggð í dreifbýli. Því er athyglisvert að kjúklingarækt, sem mest er stunduð í nágrenni Reykjavíkur, er sú grein sem mesta stuðninginn fær af hálfu íslenska ríkisins. Nærri 85 prósent af tekjum alifuglabænda eru raktar til ríkisstuðnings. Í mjólkinni er hlutfallið um 74 prósent og í eggjum 68 prósent. Af tekjum sauðfjárbænda er um helmingur talinn vegna ríkisstuðnings, hlutfallið hjá svínabændum svipað, en hjá nautakjötsframleiðendum er styrkjahlutfallið nokkru lægra eða liðlega 40 prósent.