Óvissa við Efstaleiti

„Nú er í gangi ferli þar sem menn segja til um hvort þeir kjósi að vinna hjá hinu nýja félagi eða ekki. Í samræmi við það sem gert er ráð fyrir í lögum er öllum boðið sama starf og þeir höfðu,“ segir Páll Magnússon útvarpsstjóri.

Samkvæmt heimildum Fréttablaðsins ríkir nokkur óvissa í útvarpshúsinu við Efstaleiti. Eins og reyndar er viðbúið. Að sögn Páls lýkur ferlinu í þessari viku, það er að fá fram hverjir starfsmanna ætli að notfæra sér biðlaunarétt. Um helmingur starfsmanna á rétt á þeim eða um 160 manns.

Samkvæmt óformlegri könnun sem framkvæmd hefur verið innanhúss er giskað á að þeir verði á bilinu 20 til 30 sem nýta sér það. Að auki munu nokkrir vera innan fyrirtækisins sem hafa áunnið sér rétt opinberra starfsmanna sem tekur til hinnar svokölluðu 95 ára reglu. Sem er að geta hætt með fullum lífeyri nái samanlagður lífaldur og starfsaldur 95 árum. Þeir sem svo er um hljóta að velta fyrir sér því hvort þeir vilji starfa í raun kauplaust.

Samkvæmt því sem Páll hefur áður sagt má fastlega gera ráð fyrir því að eitt fyrsta verkið sem hann ræðst í er að taka til gagngerrar endurskoðunar skipurit fyrirtækisins. Þar eru nú talsvert fleiri stjórnendur en eðlilegt getur talist miðað við starfsemi Ríkis-útvarpsins.

Í útvarpshúsinu er nú rætt manna á meðal hvort til standi að Þórhallur Gunnarsson ritstjóri Kastljóss verði, í tengslum við endurskipulagningu, gerður að einskonar arftaka Rúnars Gunnarssonar sem er forstöðumaður Innlendrar dagskrárgerðar. Þegar þetta atriði er borið undir Pál útvarpsstjóra segir hann ekkert fyrirliggandi á þessari stundu og verði ekki fyrr en ferlið sem lögboð er hefur átt sér stað.

„Og ég anda ekki út úr mér nokkrum sköpuðum hlut með nöfn í þessu sambandi.”

Í samtali við Rúnar Gunnarsson kemur hins vegar fram að hann er hvergi nærri á förum. „Nei, það held ég ekki. Mér leiðist ekkert í vinnunni. Finnst gaman að vinna og vil frekar vinna en gera ekki neitt. Nei, mun ekki hætta að eigin frumkvæði,“ segir Rúnar.

Forstöðumaður Innlendrar dagskrárgerðar segist hafa náð fullum lífeyrisréttindum árið 2009. „Ef ég fer á biðlaun er lítið sem þyrfti að brúa. En mig langar ekkert að hætta. En það getur svo sem breyst ef hér verður einhver veruleg uppstokkun. En það gerir þá ekkert til. Ef hér verður nýtt fyrirtæki með breyttan strúktúr þá er það bara gott. Að straumlínulaga. En það er ekki þar með sagt að þetta sé ómögulegt eins og það er,“ segir Rúnar.