Gamla góða hlandfýla á Hróarskeldu

Eftir hina miðlungsgóðu Southside í Þýskalandi er maður loksins kominn í alvöruna og uppáhald Íslendinga, hina goðsagnakenndu Hróarskeldu. Eftir að hafa tekið sóðalest frá sjálfum bænum þá veit maður hvert maður er kominn um leið og maður stígur niður úr lestinni. Þegar maður síðan labbar um svæðið í leit að tjaldstæði tekur á móti manni gríðarlega sterk hlandfýla og þeir sem dirfast nálægt girðingunum (þar sem allir kasta af sér vatni) verða að vera búnir að fá sér allavega nokkra öllara.

Veðrið á svæðinu var ekkert neitt til þess að hrópa húrra fyrir þegar ég mætti á svæðið á miðvikudaginn en þegar þetta er skrifað er ekkert nema bongóblíða. Sem er reyndar til lengdar frekar truflandi því ég get ekki sagt að ég hafi beint gaman af því að vakna klukkan níu á morgnana vegna þess að ég get vart dregið andann út af hita. Þá hendir maður bara dýnunni út og leggst þar, ágætt að ná sér í smá tan í leiðinni. Veðrið hefur reyndar verið til fyrirmyndar frá því að ég brá mér til Evrópu og því get ég ekki kvartað, afar höfðinglega gert af veðurguðunum.

Sjálf hátíðin hefur byrjað einstaklega vel. Í gær (fimmtudag) voru tvær hljómsveitir sem komu mér á óvart og það sem meira er, þær voru báðar danskar! Whomadewho og Barra Head hétu þær og voru báðar í góðu stuði. Sá líka íslensku álfapiltana í Sigur Rós í troðfullri Arena (næststærsta sviðið). Ég sá þá reyndar líka fyrir akkúrat viku síðan og tóku þeir nákvæmlega sama prógrammið, plús mínus eitt lag. Voru samt mun betri en fyrir viku sídan enda fengu þeir fimm af sex mögulegum fyrir frammistöðu sína í Hróarskeldublaðinu. En jæja, ég læt þetta nægja í bili frá sveitasælunni í Hróarskeldu, Morrissey og Bob Dylan eru ekki menn sem láta bíða eftir sér.