Mögnuð tónlistarveisla í Reykjavík

Hin nýafstaðna Reykjavík Trópík tónleikahátíð var með eindæmum skemmtileg og virkilega góð ára yfir hátíðinni. Hálf fasískir tilburðir lögreglunnar í Reykjavík til þess að bæla hana niður voru hins vegar skammarlegir, tilllits­lausir og hrokafullir. Nemar í Háskóla Íslands voru búnir að vinna frábært starf til þess að gera þessa hátíð sem veglegasta og allt hafði farið vel fram. Ég held því að fáir skilji þá ákvörðun lögreglunnar að veita hátíðinni ekki skemmtanaleyfi fyrir þriðja deginum á þeim forsendum að hún vildi ekkert sukk. Reyndar varð þessi ákvörðun lögreglunnar til þess að einn eftirminnilegasti tónlistarviðburður seinni ára átti sér stað á sunnudagskvöldið á Nasa.

Íslensku hljómsveitirnar voru allar pottþéttar og spiluðu spennandi efni. Áhugaverðust var án efa Skakkamanage enda kannski sú sveit sem flestir þekktu minnst til, skemmtilegt slowcore-indí-popp sem var fagmannlega flutt. Á undan Skakkamanage hafði hinn ofur breski Kid Karpet komið fram og var þar á ferð mikill stuðbolti og flippari sem fékk flesta til þess að brosa, svolítið eins og Mugison á eiturlyfjum.

Stelpusveitirnar tvær, ESG og Sleater-Kinney, voru þó án efa hápunktar kvöldsins. Fyrst kom ESG fram og þegar fimm smávaxnar konur, og flestar í meira en góðum holdum, stigu á sviðið og byrjuðu að spila taktfasta tóna sína varð salurinn nær agndofa. Vissulega er hljómsveitin goðsögn en hún var þó á hátindi feril síns rétt upp úr 1980. Scroggins-stelpurnur sýndu sko heldur betur hvað í þeim bjó með einn rosalegasta trommara sem sést hefur í fararbroddi. Áhorfendur voru líka í brjáluðu stuði enda ekki annað hægt þegar á sviðinu stendur íturvaxin kona í hálf dónalega fleginni blússu og hristir sig eins og hún eigi lífið að leysa. Einhver almagnasta tónlistarupplifun seinni ára, æðisgengið í einu orði sagt.

Sleater-Kinney var heldur ekkert slor þó svo að erfitt sé að bera tónleika þeirra saman við ESG enda tónlist hljómsveitanna of ólík. Stelpurnar í Sleater-Kinney voru ofurþéttar og gáfu áhorfendum varla tækifæri til að klappa fyrir sér, nema þá helst þegar þær þurftu að stilla gítarana. Lögin voru keyrð áfram af frábærum gítarleik Carrie Brownstein sem var óhrædd við að beita gítarnum. Lögin voru spiluð af bæði einbeitingu og krafti sem hefur hingað til verið vænlegt til vinsælda. Einfaldlega frábærir rokktónleikar á heimsmælikvarða, með líklegast einni af bestu stelpurokkhljómsveit sögunnar, takk fyrir. Yfirhöfuð var kvöldið einstakt og allir sem tónleikana sóttu hljóta að hafa farið meira en ánægðir heim.